Ο δωδεκάλογος διεκδικήσεων που ενώνει τους Έλληνες

Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2012

Έρευνα του eklogika.gr αναδεικνύει όσα ενώνουν του Έλληνες, όσα μπορούν να αποτελέσουν κοινά αποδεκτή πλατφόρμα διεκδικήσεων και άμυνας απέναντι στη λαίλαπα καταστροφικών μέτρων που οδηγούν τον λαό στην εξαθλίωση και τη χώρα σε συνθήκες αποικιοκρατίας...Δίνουμε στη δημοσιότητα τα αποτελέσματα της έρευνας και με ανοιχτή επιστολή καλούμε όλους (κόμματα, φορείς, κινήσεις, πολίτες) για συσπείρωση γύρω από όσα μας ενώνουν.
Οι έλληνες πολίτες ξεπεράσαμε, τα όρια μας. Σε υπομονή, αντοχή αλλά και παθητική αναμονή. Εμείς οι άνθρωποι του www.eklogika.gr πιστεύουμε ότι δεν είναι η στιγμή για αγώνες ιδεολογικούς (αυτούς που μας χωρίζουν) αλλά για κοινό αγώνα για την επιβίωση της χώρας μας και του λαού της, για την δυνατότητα να σταθούμε αξιοπρεπώς στα πόδια μας , να διορθώσουμε με δίκαιες και εκσυγχρονιστικές μεταρρυθμίσεις τα κακώς κείμενα σε κάθε τομέα και οδηγηθούμε ξανά σε συνθήκες ανάπτυξης με ευκαιρίες για όλους αλλά και συνθήκες προστασίας για τους πλέον ευάλωτους. Για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος χρειάζεται να βρούμε αυτά που μας ενώνουν, να συμφωνήσουμε γύρω από ένα μίνιμουμ πλαίσιο διεκδικήσεων, να τραβήξουμε όλοι μαζί πραγματικά και αποφασιστικά την κόκκινη γραμμή από την οποία δεν θα κάνουμε ούτε ένα βήμα πίσω.
Πιστεύουμε δεν έχει νόημα να διαφωνούμε αν θα χρεοκοπήσουμε συντεταγμένα ή ασύνταχτα, εντός ή εκτός του ευρώ, σε ποσοστό 50% ή 80%. Σημασία έχει να μην αποδεχτούμε και να μην επιτρέψουμε σε οποιαδήποτε περίπτωση την ουσιαστική χρεοκοπία και την εξαθλίωση των πολιτών και το σημερινό ή αυριανό ξεπούλημα της χώρας.
Το τμήμα σύνταξης του www.eklogika.gr έκανε λεπτομερή έρευνα επί ένα μήνα. Ψάξαμε στο περιεχόμενο περισσότερων από 300 ιστοσελίδων και εκατοντάδων σελίδων στο facebook και στο twitter (διαβάσαμε χιλιάδες σχόλια και κοινοποιήσεις) , συγκεντρώσαμε στοιχεία από εκατοντάδες ανακοινώσεις όλων των κομμάτων , βουλευτών, συνδικαλιστικών οργανώσεων , τοπικών ή θεματικών φορέων , κινήσεων και ομάδων πολιτών . Ακολούθησε εξαντλητική επεξεργασία θέσεων, απόψεων και προτάσεων κατά την οποία συγκρίναμε, ξεχωρίσαμε και συνοψίσαμε σε ένα δωδεκάλογο εκείνες τις θέσεις που αποτελούν κοινά αποδεκτή συνισταμένη - και όπως φαίνεται από την έρευνα -μπορούν να ενώσουν την πλειονότητα των Ελλήνων (σε ποσοστό άνω του 75%) και να αποτελέσουν κοινό διεκδικητικό πλαίσιο.

«Ο δωδεκάλογος διεκδικήσεων που ενώνει τους Έλληνες» , τον οποίο δίνουμε στη δημοσιότητα, μπορεί να αποτελέσει την «κόκκινη γραμμή» αξιοπρέπειας για λογαριασμό των σιωπηλών αλλά και των ενεργών αγανακτισμένων πολιτών, ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης ή ιδεολογικής άποψης και να ανοίξει το πλαίσιο διαλόγου για κοινή έκφραση και γραμμή αντίστασης.
Ζητούμε από όλους τους πολιτικούς σχηματισμούς, κοινωνικούς φορείς και αυτοδιοίκηση, οργανώσεις και ομάδες πολιτών, να μας στείλουν το σχόλιό τους και εφόσον συμφωνούν να συνυπογράψουν.

Ο δωδεκάλογος διεκδικήσεων που ενώνει τους Έλληνες
ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ - ΒΑΖΟΥΜΕ ΟΡΙΑ

1. Ούτε ένα ευρώ νέα επιβάρυνση των πολιτών (Ούτε νέοι φόροι - τέλη, ούτε έμμεσες ή άμεσες αυξήσεις στους υπάρχοντες, ούτε μειώσεις μισθών, συντάξεων και αμοιβών γενικότερα, ούτε οποιασδήποτε μορφής επιβάρυνση σε είδη κατανάλωσης, περιουσίας κλπ).

2. Νομοθετική θέσπιση και απόλυτη εφαρμογή του δόγματος «ο κάθε πολίτης επιβαρύνεται στην κρίση ανάλογα με τις δυνατότητές του». Να πληρώσουν επιτέλους οι μεγάλοι φοροφυγάδες και οι Έλληνες κροίσοι.

3. Προστασία όλων των πολιτών που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας σύμφωνα με το «ευρωπαϊκό κεκτημένο». Ούτε ένα ευρώ συμμετοχή σε φόρους. Ενίσχυση και όχι διάλυση του κοινωνικού κράτους.

4. Κούρεμα στα δάνεια των πολιτών στις τράπεζες ανάλογο με το κούρεμα που υπέστησαν τα εισοδήματα του μέσου πολίτη από μειώσεις μισθών συντάξεων και επιβολή έμμεσων και άμεσων φόρων από την περίοδο υπογραφής του πρώτου Μνημονίου.

5. Υποχρεωτική άμεση τήρηση όλων των υποχρεώσεών του κράτους προς πολίτες και επιχειρήσεις . Επιβολή τόκων και προστίμων σε υπηρεσίες του δημοσίου σε κάθε περίπτωση μη τήρησης υποχρεώσεών τους, ανάλογη με τα πρόστιμα και τους τόκους που πληρώνουν οι πολίτες σε κάθε καθυστέρηση υποχρεώσεών τους (π.χ. επιστροφή φόρου, μη απάντηση σε αίτημα πολίτη ή εταιρίας σε εύλογο χρόνο κλπ).

6. Κούρεμα των αμοιβών (κάθε είδους) όλων των αιρετών (βουλευτές, αυτοδιοίκηση) και διορισμένων δημόσιων λειτουργών (που βρίσκονται σε θέσης διευθυντικής ευθύνης) σε ποσοστό ίσο με το μέγιστο κούρεμα μισθού δημοσίου υπαλλήλου. Αντίστοιχη μείωση των συντάξεών τους , κατάργηση της βουλευτικής σύνταξης και ενσωμάτωση των συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων των βουλευτών στο ασφαλιστικό ταμείο καθενός/μιας αναλόγως την πρότερη επαγγελματική του/της . Άμεση μείωση των εδρών του Ελληνικού Κοινοβουλίου σε 200.

7. Εκπόνηση δεκαετούς (ή τουλάχιστον πενταετούς) σχεδίου ανάπτυξης, αφού η ανάπτυξη είναι το μόνο αντίδοτο στην κρίση, με παροχή κινήτρων για επενδύσεις αλλά ταυτόχρονα σεβασμό στα δικαιώματα των εργαζομένων και καθορισμό νόμων και φορολογίας που δεν θα αλλάζουν κάθε λίγο, ώστε να είναι δεδομένο και σταθερό το επενδυτικό περιβάλλον. Εξασφάλιση κονδυλίων για δημόσιες επενδύσεις σε υποδομές , παροχή κινήτρων για ιδιωτικές, προώθηση έρευνας και νέων τεχνολογιών.

8. Προστασία και άρνηση ξεπουλήματος του φυσικού πλούτου της χώρας αφού χωρίς αυτόν η Ελλάδα δεν έχει καμία πιθανότητα να βρεθεί ξανά σε τροχιά ανάπτυξης.

9. Καμία υπαναχώρηση σε θέματα Εθνικής Κυριαρχίας, Εθνικής Ανεξαρτησίας και φαλκίδευσης της Δημοκρατίας για οποιοδήποτε τίμημα. Ούτε Επιτρόπους, ούτε περιοδικούς ελέγχους από την Τρόϊκα, ούτε υπαγόρευση σε θέματα εσωτερικής πολιτικής. Υπερασπιζόμαστε το «Ευρωπαϊκό κεκτημένο» που Μέρκελ, Σαρκοζί και επενδυτικά κερδοσκοπικά funds θυσιάζουν στο βωμό συμφερόντων «αγορών» και «πολυεθνικών». ΝΑΙ στην Ευρώπη της αλληλεγγύης, ΟΧΙ στην Ευρώπη των κερδοσκόπων, των «αγορών» και των Funds.

10. Στήριξη των ασφαλιστικών ταμείων και εξασφάλιση παροχών σε υγεία (με διασφάλιση πραγματικής και ποιοτικής δωρεάν ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης) και παιδεία.

11. Ουσιαστικός έλεγχος πόθεν έσχες (αναδρομικός για αιρετούς και κατέχοντες δημόσια αξιώματα) σε φυσικά πρόσωπα και εταιρίες για αποτελεσματική αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής. Ποινική δίωξη και επιστροφή των χρημάτων στο Δημόσιο, σε περίπτωση αποδεδειγμένου παράνομου πλουτισμού.

12. Έλεγχος πόθεν έσχες και φορολόγηση για χρήματα που αποκτήθηκαν στην Ελλάδα και μεταφέρθηκαν σε φορολογικούς παραδείσους

*Αποτέλεσμα έρευνας του www.eklogika.gr

eklogika.gr

Αμοργιανή «τεκίλα»

Γεύση από Μεξικό στο απόσταγμα που φτιάχνει ποτοποιός της Αμοργού «Όλα τα φρούτα έχουν χυμό, σε όλα μπορεί να γίνει απόσταξη. Χρόνια είχα κατά νου να δοκιμάσω και με τα φραγκόσυκα και όταν τελικά το έκανα, το αποτέλεσμα με δικαίωσε. Πήρα ένα γευστικό ποτό, πρόσθεσα και "μια ιδέα" από φασκόμηλο που έδωσε στο απόσταγμα μια εξωτική μυρωδιά και έφτιαξα τη δική μου "τεκίλα", εδώ στην Αμοργό». O κ. Αντώνης Βεκρής είναι ποτοποιός και ζει στην Αμοργό. Εκτός από κρασί και ρακί που αποτελούν την κύρια παραγωγή του, χρόνια τώρα πειραματιζόταν με το ποτό-σήμα κατατεθέν του νησιού, το ρακόμελο. Ήξερε ότι η μεξικάνικη τεκίλα παράγεται από κάκτους και στο μυαλό του είχε καρφωθεί πως κάκτοι είναι και οι φραγκοσυκιές που φύονται παντού στην Αμοργό. «Όπου γυρίσεις το κεφάλι σου βλέπεις φραγκοσυκιές. Μόνες τους φυτρώνουν, μόνες τους ποτίζονται, ανάμεσα στις ξερολιθιές. Έως τότε είχα παντρέψει το ρακόμελο με μαστίχα, με λεμόνι και με πορτοκάλι. Χρόνια έβλεπα τα φραγκόσυκα να σαπίζουν και δεν έπαιρνα την απόφαση, αφού το καθάρισμά τους από τα αγκάθια είναι μεγάλη ταλαιπωρία. Τελικά το πήρα απόφαση, πήρα έναν δοκιμαστικό αποστακτήρα και δοκίμασα με μια μικρή ποσότητα. Παρακολουθούσα την απόσταξη, έβλεπα το υγρό να συγκεντρώνεται και ανυπομονούσα να δοκιμάσω. Από το χυμώδες άγριο φρούτο πήρα μια δροσιστική "τεκίλα"». Το επόμενο βήμα του εξηντάχρονου ποτοποιού ήταν να απευθυνθεί σε χημείο για να έχει μια πρώτη αξιολόγηση του προϊόντος του, που είναι ένα ποτό με περιεκτικότητα 40 βαθμών αλκοόλ, και από εκεί πήρε το πράσινο φως για να συνεχίσει την προσπάθειά του. «Ήρθα σε συνεννόηση με κατοίκους της Αμοργού και αγρότες για να μου μαζέψουν φραγκόσυκα. Τα μυστικά είναι πολλά, αλλά αυτό που μπορώ να πω είναι ότι τα φραγκόσυκα τα μαζεύεις την περίοδο που είναι ώριμα, τα καθαρίζεις, βγάζεις τα αγκάθια αφού πρώτα σκίσεις τον καρπό αριστερά και δεξιά. Από εκεί και πέρα αρχίζει η επιστήμη του ποτοποιού. Θέλει τεχνική, δεν τα λέμε κι όλα...», περιγράφει χαμογελώντας. Γνωστοί και φίλοι Ωστόσο, τις πρώτες ποσότητες της αμοργιανής τεκίλας τις δοκιμάζουν λίγοι, γνωστοί και φίλοι του κ. Βεκρή. Όπως λέει, οι γραφειοκρατικές διαδικασίες για τη φορολόγηση του προϊόντος του είναι πολλές και προς το παρόν δεν έχουν ολοκληρωθεί. Δεδομένου ότι το Μεξικό έχει καταφέρει να δώσει στην τεκίλα ονομασία προέλευσης, πρέπει να δώσει και όνομα στο ποτό του, που προς το παρόν περιορίζεται στην περιγραφή «απόσταγμα αμοργιανών φραγκόσυκων και βοτάνων». ΑΠΟ ΦΡΑΓΚΟΣΥΚΑ «Από τις φραγκοσυκιές που υπάρχουν παντού στο νησί πήρα μια δροσιστική "τεκίλα"» Το ποτό του... κεραυνού και του κάκτου Ο ΘΡΥΛΟΣ για τη γέννηση της τεκίλας λέει ότι ένας κεραυνός χτύπησε κάποτε μια αγαύη, έναν κάκτο, στην περιοχή όπου ζούσε μια φυλή Ινδιάνων του Μεξικού. Οι Ινδιάνοι παρατήρησαν ότι το φυτό άρχισε τότε να εκκρίνει ένα γευστικό και καυτερό υγρό που, όταν το έπινες, σου δημιουργούσε ευχάριστα συναισθήματα. Έτσι άρχισαν να το χρησιμοποιούν για να ευθυμήσουν στις θρησκευτικές γιορτές τους. Υπάρχουν περισσότεροι από 300 διαφορετικοί τύποι αγαύης και χρειάζονται 12 χρόνια για να ωριμάσει ο καρπός, ο οποίος φτάνει τα 50 κιλά και μοιάζει πάρα πολύ με τον καρπό του ανανά. Για την παραγωγή της τεκίλας οι παραγωγοί αγαύης, καλλιεργούν και συλλέγουν τους καρπούς της, τους οποίους ψήνουν επί 3 μέρες σε πέτρινους φούρνους. Στη συνέχεια, τους τεμαχίζουν παραδοσιακά σε πέτρινους μύλους και με σύγχρονα πλέον μηχανήματα παίρνουν τον χυμό τους. Η τεκίλα δημιουργείται ύστερα από διπλή απόσταξη. Πηγή: Τα ΝΕΑ online ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Θεοφύλακτος Σπατούλας tspatou@gmail. com ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Παρασκευή 29 Αυγούστου 2008

Έξυπνες καλλιέργειες με μέλλον και λεφτά

Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2012

Η στροφή προς τον πρωτογενή τομέα αποτελεί γεγονός λόγω της οικονομικής κρίσης. Ταυτόχρονα, εμφανίζονται στο προσκήνιο νέες καλλιέργειες, οι επονομαζόμενες «εναλλακτικές», οι οποίες...
υπόσχονται ικανοποιητικές αποδόσεις είτε ως άμεση απασχόληση, είτε ως έμμεση.

Οι καλλιέργειες που έχουν μέλλον είναι οι εξής:

1. Ρόδι. Η απόδοση της καλλιέργειας φτάνει την πρώτη τριετία στα 300-500 κιλά ανά στρέμμα, ενώ από τον 4ο χρόνο και μετά μπορεί να ανέλθει ακόμη και στους 4 τόνους. Η τιμή του εδώδιμου ροδιού διαμορφώνεται στο 1 ευρώ (α΄ ποιότητα), ενώ οι καρποί που προορίζονται για χυμό στα 0,40-0,50 λεπτά. Αν μάλιστα η καλλιέργεια είναι βιολογική, τότε οι τιμές διπλασιάζονται.

2. Μαύρη τρούφα. Το ετήσιο κόστος καλλιέργειας φτάνει τα 1.000 ευρώ το στρέμμα, ενώ η απόδοση σε βάθος 12ετίας μπορεί να φτάσει τα 3-5 κιλά το στρέμμα. Με δεδομένο ότι οι τιμές κινούνται μεταξύ 600-1.500 ευρώ, καθίσταται σαφές ότι μια οργανωμένη μικρή εκμετάλλευση μπορεί να αποδώσει ένα διόλου ευκαταφρόνητο ποσό.

Το συγκεκριμένο προϊόν είναι ανάρπαστο στο εξωτερικό και κυρίως στη Γαλλία και η προσφερόμενη ποσότητα δεν καλύπτει τη ζήτηση. Χρησιμοποιείται στη γαστριμαργική και σε συνδυασμό με άλλες τροφές προσφέρει απίστευτες γεύσεις, με αποτέλεσμα να αποτελεί έναν «θησαυρό» όχι μόνο από επιχειρηματικής αλλά και διατροφικής πλευράς.

3. Ιπποφαές. Πρόκειται για το αρχαιότερο φυτό στον κόσμο, καθώς έχει 190 βασικά συστατικά που έχει ανάγκη ο ανθρώπινος οργανισμός, κάτι που δεν μπορεί να συγκριθεί με οποιοδήποτε άλλο προϊόν. Αποτελεί πραγματικό «μπαζούκας» για τον άνθρωπο, καθώς περιορίζει το στρες και το άγχος, ενισχύει το ανοσοποιητικό σύστημα, περιορίζει τις πιθανότητες πάσης φύσεως καρκίνου, ενισχύει τη λειτουργία της καρδιάς και διαλύει τις θρομβώσεις λόγω της εκρηκτικής αντιοξειδωτικής του δράσης.

Τα παραπάνω και μόνο, το καθιστούν ως τον πολυτιμότερο σύμμαχο του ανθρώπινου οργανισμού. Τα άλογα και οι πολεμιστές του Μεγάλου Αλεξάνδρου έτρωγαν τους καρπούς του ιπποφαούς και αποκτούσαν μια άνευ προηγούμενου δύναμη στα πεδία της μάχης. Το χαρακτηριστικό του συγκεκριμένου φυτού είναι ότι ευδοκιμεί σε περιοχές με υψόμετρο έως και 1.800 μέτρα στην Ελλάδα (στη Ρωσία φύεται στα 3.000 μέτρα!), ενώ οι θερμοκρασίες στις οποίες αντέχει κυμαίνονται από -40 έως 42 βαθμούς Κελσίου!

Η στρεμματική απόδοση του προϊόντος μπορεί να φτάσει τα 800-1.200 κιλά, ενώ οι τιμές κυμαίνονται μεταξύ 1,80-2,70 ευρώ. Συνεπώς, μιλάμε κατά μέσο όρο για ένα ετήσιο έσοδο περίπου 2.000 ευρώ ανά στρέμμα μόνο από τον καρπό. Επιπλέον, αξιοποιούνται και τα φύλλα του δέντρου ως αφέψημα (είναι το… τσάι των Κινέζων). Από ένα στρέμμα σε φυτεία πενταετίας μπορεί κάποιος να μαζέψει μεταξύ 120-150 κιλά, τα οποία πωλούνται σε τιμές από 5-12 ευρώ το κιλό. Συνεπώς, υπάρχει ένα επιπλέον δυνητικό έσοδο της τάξης των 1.500 ευρώ ανεβάζοντας την ετήσια απόδοση στα 3.500 ευρώ!

4. Μύρτιλλο. Αποτελεί μια νέα δυναμική καλλιέργεια καθώς ο καρπός συμβάλλει στην ενίσχυση της υγείας του οργανισμού, θωρακίζοντάς τον από οποιαδήποτε πάθηση. Το ετήσιο κόστος καλλιέργειας και συγκομιδής διαμορφώνεται στα 1.500 ευρώ το στρέμμα, ενώ η απόδοση φτάνει στα 1.000-1.200 κιλά. Η τιμή του προϊόντος κυμαίνεται μεταξύ 4-5 ευρώ, κάτι που σημαίνει ότι σε μια «καλή χρονιά» τα έσοδα μπορεί να φτάσουν τα 5.000-6.000 ευρώ και το καθαρό κέρδος στα 4.000-4.500 ευρώ.

5. Σαλιγκάρι. Η συγκεκριμένη καλλιέργεια έχει υψηλό κόστος εγκατάστασης, το οποίο φτάνει στα 12.000 ευρώ ανά στρέμμα. Από κει και πέρα όμως, αρχίζουν τα... εύκολα. Όταν η καλλιέργεια θα αρχίσει να αποδίδει, τότε η ετήσια απόδοση φτάνει στους 3 τόνους το στρέμμα, ενώ οι τιμές πώλησης των σαλιγκαριών κυμαίνονται μεταξύ 3,20-3,70 ευρώ. Άρα, τα ετήσια έσοδα ανά στρέμμα μπορεί να φτάσουν τις 10.000 ευρώ ανά στρέμμα, ενώ το ετήσιο κόστος συντήρησης περίπου στα 1.500 ευρώ. Άρα, η απόσβεση της επένδυσης μπορεί να γίνει μέσα σε 2-3 χρόνια.

planitikos.com

Έντονη συζήτηση στο Ευρωκοινοβούλιο για τα χρέη της Γερμανικής Κατοχής στην Ελλάδα

Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2012

Οι Γερμανοί που είναι απρόθυμοι να αποδεσμεύσουν χρήματα για ένα δεύτερο πακέτο στήριξης της Ελλάδας, θα πρέπει να θυμηθούν...
τι λεηλάτησαν από τη χώρα στη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, δήλωσε σήμερα ένας κορυφαίος ευρωβουλευτής.

Ο Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ, γαλλο-γερμανός ηγέτης των Ευρωπαίων Πρασίνων, έκανε τη δήλωση αυτή μιλώντας στο Στρασβούργο μια ημέρα αφού οι υπουργοί Οικονομικών της ευρωζώνης κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η Ελλάδα δεν έχει δώσει ακόμη επαρκείς εγγυήσεις για να αξίζει ένα πακέτο στήριξης 130 δισεκατομμυρίων ευρώ.

«Όταν αναγκάζεις ανθρώπους να γονατίζουν, πρέπει να είσαι ειλικρινής μαζί τους», δήλωσε ο Κον-Μπεντίτ στη διάρκεια μιας συναισθηματικά φορτισμένης κοινοβουλευτικής συζήτησης, απευθυνόμενος απ` ευθείας στη Γερμανία, που φέρεται ότι επέμεινε να αναβληθούν οι αποφάσεις για τη στήριξη της Ελλάδας.

Ο Κον-Μπεντίτ αναφέρθηκε στη λεηλασία των χρημάτων της ελληνικής κεντρικής τράπεζας από τις δυνάμεις των Ναζί τον καιρό του πολέμου και επισήμανε πως, «με τους τόκους, είναι 81 δισεκατομμύρια ευρώ αυτά που χρωστούνται» στην Αθήνα. «Αυτός είναι ένας άλλος τρόπος να δούμε την Ευρώπη και την ιστορία της».

Ο ίδιος επιτέθηκε επίσης στους «Ταλιμπάν νεοφιλελεύθερους» αξιωματούχους της ΕΕ επειδή επιμένουν ότι η Ελλάδα πρέπει να κόψει τις συντάξεις, αντί για τις αμυντικές δαπάνες, ώστε να καλύψει ένα δημοσιονομικό κενό 325 εκατομμυρίων ευρώ για το 2012.

Ο σοσιαλιστής ηγέτης Χάνες Σβόμποντα συμφώνησε με τον Κον-Μπεντίτ στο επιχείρημα ότι η αποκαλούμενη τρόικα της ΕΕ, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ είναι υπερβολικά "τιμωρητική" έναντι της Αθήνας.

«Η Ελλάδα χρειάζεται συμβουλή, όχι δικτατορία», δήλωσε ο Σβόμποντα.

Ο Νάιτζελ Φάρατζ, ένας βρετανός ευρωσκεπτικιστής που κέρδισε δημοσιότητα κάνοντας απερίφραστες επιθέσεις εναντίον ηγετών της ΕΕ, χαρακτήρισε τον τεχνοκράτη πρωθυπουργό της Ελλάδας Λουκά Παπαδήμο «μαριονέτα Παπαδήμο».

Όμως ο συντηρητικός ηγέτης Ζοζέφ Ντολ ανταπάντησε ότι τα σκληρά μέτρα λιτότητας λειτούργησαν στη Λετονία, ενώ ο γερμανός φιλελεύθερος Αλεξάντερ Γκραφ Λάμπσντορφ επιτέθηκε στην ελληνική πολιτική τάξη επειδή απέτυχε να φέρει σε πέρας τις οικονομικές μεταρρυθμίσεις που υποσχέθηκε.

«Ο διογκωμένος κρατικός μηχανισμός πρέπει να περιοριστεί ... το κράτος είναι διογκωμένο επειδή κάποιοι απλώς παρκάριζαν τους φίλους και τους συγγενείς τους σε υπουργεία», δήλωσε.

Ο δανός υπουργός αρμόδιος για υποθέσεις της ΕΕ Νικολάι Βάμεν, μιλώντας για λογαριασμό της τρέχουσας προεδρίας της ΕΕ, απέρριψε οποιαδήποτε πρόταση για χαλάρωση της στάσης έναντι της Ελλάδας, παρά την ύφεση που επιδεινώνεται στη χώρα και για την οποία οι επικριτές λένε ότι οφείλεται στα επιβεβλημένα από την ΕΕ μέτρα λιτότητας.

«Σφίξαμε τις ζώνες μας, είναι απαραίτητο και πρέπει να συνεχίσουμε με όλα τα οικονομικά μέτρα και να τα εφαρμόσουμε ... για να αποκατασταθούν οι καλές οικονομικές συνθήκες», δήλωσε ο Βάμεν αναφερόμενος στις πρόσφατες μεταρρυθμίσεις της ΕΕ που εισήγαγαν μεγαλύτερη δημοσιονομική πειθαρχία.

aegeantimes.gr

Οι ντελιβεράδες της πτώχευσης

Τρίτη, 14 Φεβρουαρίου 2012

του Σταύρου Χριστακόπουλου
Ο βασικός ισχυρισμός των εγχώριων σωματοφυλάκων της διεθνούς τοκογλυφίας όλες τις τελευταίες μέρες ήταν ότι η Ελλάδα...
δεν θα άντεχε μια «άτακτη χρεοκοπία», η οποία περιγράφτηκε σε όλους τους δραματικούς τόνους που μπορούσαν να επιστρατευθούν. Οι αρμαγεδδωνικές περιγραφές είχαν στόχο να συγκρίνουν τη δική τους απόπειρα για σταδιακή και συντεταγμένη χρεοκοπία με την... άτακτη. Εκείκατάντησαν ύστερα από δύο χρόνια «σωτηρίας»!

Στην προσπάθειά τους αυτή, ωστόσο, για τον προσεκτικό παρατηρητή, το κυρίαρχο στοιχείο δεν ήταν η καταστροφολογία, αλλά η απόκρυψη της πραγματικότητας. Αλλά και τα ασύστολα ψεύδη με τα οποία επένδυσαν το υποτιθέμενο αποτέλεσμα της δικής τους επιλογής για το μοντέλο χρεοκοπίας. Όπως και η συκοφάντηση, στο όριο της χυδαιότητας, οποιουδήποτε αντέτασσε την ελάχιστη ένσταση στο καταστροφολογικό τους παραλήρημα.

Αυτή είναι βεβαίως η πάγια τακτική όσων αδυνατούν να βρουν λόγο και επιχειρήματα υπεράσπισης τωνπεπραγμένων τους. Ωστόσο εδώ δεν έχουμε να κάνουμε απλώς με μια διαμάχη επί αντιλήψεων ή απόψεων, αλλά με την πραγματική κατάσταση και το πραγματικό αποτέλεσμα πράξεων ενός πολιτικού συστήματος το οποίο πληρώνει ακριβά τις επιλογές δεκαετιών, με αποκορύφωμα την τελευταία διετία.

Κοινή απάτη

Κατ’ αρχάς λοιπόν «πούλησαν» αποφυγή της χρεοκοπίας. Με το επιχείρημα ότι τα απερίγραπτης βαρβαρότητας μέτρα που ψήφισαν – τα οποία έχουν προκαλέσει διεθνές κύμα συμπαράστασης στον ελληνικό λαό και σφοδρής κριτικής προς την ευρωζώνη για τον δολοφονικό τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει την Ελλάδα – είναι απαραίτητα ώστε να... πείσουμε τους εταίρους και τους δανειστές μας να συμβάλουν στη μείωση του χρέους μέσω του PSI («κούρεμα»).

Και οι πέτρες, ωστόσο, γνωρίζουν πλέον ότι το PSI φέρνει αύξηση του χρέους και όχι μείωσή του, αφού τα 100 δισ. του «κουρέματος» θα φέρουν νέο δάνειο 130 δισ. – ποσό μάλιστα που όλοι αναγνωρίζουν ότι είναι... μικρό για να εξυπηρετηθεί ο ελληνικός δανεισμός ακόμη και ύστερα από την υποτιθέμενη μείωσή του.

Οι ίδιες αυτές... πέτρες γνωρίζουν ότι, ακόμη και αν επιτυγχανόταν η μείωση στο 120% του ΑΕΠ το 2020, πάλι το χρέος της Ελλάδας δεν θα ήταν βιώσιμο, αφού οι αγορές αλλά και η ίδια η... Συνθήκη του Μάαστριχτ ως μακροχρόνια εξυπηρετήσιμο δεν κρίνουν κανένα χρέος άνω του 60%, με όριο το 80%. Κάτι που σημαίνει ότι τη σημερινή μείωση θα πρέπει να ακολουθήσει άλλη μία στο μέλλον – ίσως στο... πολύ άμεσο μέλλον.

Το χειρότερο: ακόμη και τώρα, αν και το Eurogroup να συνεδριάζει αύριο με κεντρικό θέμα την Ελλάδα, η ευρωζώνη όχι μόνο δείχνει να αναθεωρεί τον στόχο του 120% σε 125%, αλλά επιπλέον ακόμη ψάχνει τον τρόπο με τον οποίο η ίδια θα συμβάλει στην... επίτευξη του στόχου. Με άλλα λόγια, ακόμη και αυτή η εντελώς αμφισβητούμενης – έως μηδαμινής – αποτελεσματικότητας επιχείρηση υλοποίησης του PSI παραμένει στον αέρα.

Συνεπώς η Ελλάδα παραδίδεται στην πλήρη διάθεση των δανειστών χωρίς η ελληνική κυβέρνηση και οι λοιποί ιεροκήρυκες του ξεπουλήματος να γνωρίζουν ακόμη 100% ούτε αν η διαδικασία αυτή θα ολοκληρωθεί ούτε αν θα είναι εθελοντική ή αναγκαστική (δηλαδή χρεοκοπία) ούτε τον τρόπο με τον οποίο θα προχωρήσει. Αλλά... ποιος τους ρώτησε;

Ακόμη, όμως, και αν προχωρήσει το διαφημιζόμενο σενάριο, η Μέρκελ είναι σαφής: «Η Ελλάδα έχει μια ευκαιρία το έτος 2020 με βιωσιμότητα του χρέους γύρω στο 120% να επιστρέψει και πάλι στις αγορές».

Η Ελλάδα λοιπόν όχι μόνο δεν θα έχει διασωθεί ούτε σε οκτώ χρόνια, αλλά ακόμη και τότε θα έχει απλώς μια... ευκαιρία. Τίποτε περισσότερο! Και αυτό με βάση το 120% χρέους επί του ΑΕΠ, δηλαδή τον στόχο που η ίδια η ευρωζώνη, αλλά και το ΔΝΤ «δυσκολεύονται» να θεωρήσουν αποτελεσματικό.

Τι γίνεται όμως αν το PSI αποτύχει, αν το 120% κριθεί ανέφικτο ή ανεπαρκές, αν η ελληνική οικονομία – βυθισμένη στη χρόνια ύφεση – αδυνατεί να πιάσει τον στόχο της μείωσης του ελλείμματος και του χρέους ή αν, απλώς, όλα αυτά είναι απλώς μια μπούρδα για να μετατρέψουμε το ελεύθερο χρέος σε ενυπόθηκο; Στην περίπτωση αυτή θα πάμε σε... πτώχευση.

Το επιχείρημα λοιπόν περί αποφυγής της χρεοκοπίας είναι εκκρεμές και ψεύτικο. Ένας κοινός και χυδαίος εκβιασμός. Ακριβώς επειδή οι διακηρυγμένοι στόχοι ούτε εφικτοί δείχνουν ούτε αποτελεσματικοί – κάθε άλλο...

«Διάσωση» μέσω μαζικής δυστυχίας

Το μέσον που οι Γερμανοί υποδεικνύουν – και οι τσολιάδες τους αποδέχονται χωρίς αντίρρηση – για την επίτευξη του στόχου είναι η λιτότητα και η ύφεση.

Δηλαδή η εξάπλωση της δυστυχίας και ο πλήρης έλεγχος της χώρας

● με τον δραστικό περιορισμό όλων των εισοδημάτων,

● με το γενικό ξεπούλημα της εθνικής περιουσίας μέσω οργανισμού που θα εδρεύει στο... Λουξεμβούργο,

● με τη δέσμευση των ελληνικών χρηματικών πόρων στο υπό διαμόρφωση «ταμείο χρέους»,

● αλλά και με τη βίαιη αποστέρηση της δημοσιονομικής κυριαρχίας της Ελλάδας μέσω του ορισμούεπιτρόπου για τον προϋπολογισμό, ο οποίος θα διασφαλίζει πως καμιά δαπάνη κοινωνικού ή αναπτυξιακού χαρακτήρα δεν θα γίνεται πριν συγκεντρωθούν τα δανεικά.

Τι μας λέει, επιπλέον, ο ορισμός επιτρόπου και η πλήρης δέσμευση των ελληνικών χρηματοδοτικών πόρων, πέρα από τη στέρηση κυριαρχίας; Ότι, απλούστατα, τα δανεικά δεν θα είναι... εγγυημένα στο σύνολό τους από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΔΝΤ, όπως ψευδέστατα ισχυρίζονται τα τσολιαδάκια. Ακόμη περισσότερο το βάρος δεν θα πέσει στην... ανάπτυξη, όπως επίσης ψευδέστατα ισχυρίζονται οι εγχώριοι γκαουλάιτερ της Μέρκελ και των αγορών.

Όπως στη Νιγηρία;

Η ανάπτυξη, λένε, θα επέλθει μέσω της αύξησης της... ανταγωνιστικότητας, η οποία θα προέλθει, κατά Παπαδήμο και λοιπούς, από τη μείωση των μισθών και των συντάξεων έως και 50% στον ιδιωτικό και τον δημόσιο τομέα, από τη μείωση των κοινωνικών δαπανών, την απόλυση δημοσίων υπαλλήλων, τησυρρίκνωση του κράτους, την παρεπόμενη μείωση της εγχώριας κατανάλωσης και την αύξηση των εξαγωγών, αλλά και από την εισροή ξένων «επενδυτικών» κεφαλαίων.

Είναι αυτοί οι τύποι με τα καλά τους; Αν υποτεθεί ότι τους παίρνουμε στα σοβαρά, δεν έχουμε παρά να δούμε ένα παράδειγμα χώρας η οποία:

● Έχει υψηλό ποσοστό ξένων επενδύσεων εξ αιτίας της επένδυσης μεγάλων πετρελαϊκών εταιρειών στο έδαφός της, αφού αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες παραγωγούς πετρελαίου στον κόσμο.

● Έχει εκμηδενισμένο εργατικό κόστος.

● Έχει ως εντελώς... άγνωστη έννοια το «κοινωνικό κράτος».

● Είναι χώρα κατ’ εξοχήν αγροτική και κτηνοτροφική, άρα θα έπρεπε να διαθέτει διατροφική υπερεπάρκεια.

● Έχει εκπληκτικές επιδόσεις στον εξαγωγικό τομέα – σε τρόφιμα, ξυλεία, πετρέλαιο.

● Είναι η δεύτερη σε μέγεθος οικονομία της Αφρικής.

Ο λόγος για τη Νιγηρία. Τι συμβαίνει όμως πραγματικά στη χώρα αυτήν, η οποία συγκεντρώνει όλα τα χαρακτηριστικά που μας υπόσχονται οι γκαουλάιτερ; Αντιγράφουμε την είδηση όπως τη μετέδωσε το ΑΠΕ και δημοσιεύθηκε χθες στο Βήμα:

«Η σημαντική οικονομική ανάπτυξη στη Νιγηρία, τη δεύτερη οικονομία της Αφρικής, δεν κατάφερε να αντιμετωπίσει τη φτώχεια στη χώρα και σύμφωνα με το Εθνικό Γραφείο Στατιστικής το ποσοστό απόλυτης ένδειας έφτασε το 60,9% του πληθυσμού το 2010 από 54,7% που ήταν το 2004. Το ποσοστό απόλυτης ένδειας υπολογίζεται σύμφωνα με τον αριθμό των ανθρώπων που μπορούν να αποκτήσουν μόνο τααπολύτως απαραίτητα σε τρόφιμα, ρούχα ή κατάλυμα.

Περίπου εκατό εκατομμύρια άνθρωποι στη Νιγηρία ζούσαν με λιγότερο από ένα δολάριο την ημέρα το 2010, δηλαδή το 61,2% του πληθυσμού, σε σύγκριση με 51,6% το 2004. Σύμφωνα με το Γραφείο, η κατάσταση της φτώχειας στη Νιγηρία θα χειροτερέψει, αφού το χάσμα ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς θα διευρυνθεί».

Επειδή όμως το χοντρό παραμύθι περί «ξένων επενδύσεων» που θα σώσουν τη χώρα έχει – εκτός από τους γκαουλάιτερ – πολλούς υποστηρικτές και στο δικό μας ατιμασμένο επάγγελμα (τη... δημοσιογραφία, αν δεν καταλάβατε), επικαλούμαστε την πείρα και το ρεπορτάζ ενός πραγματικού δημοσιογράφου, κατ’ εξοχήν αξιόπιστου.

Ο λόγος λοιπόν στον Γιώργο Αυγερόπουλο, ο οποίος, με τον επιτυχημένο και υψηλής ποιότητας «Εξάντα» του, έχει κάνει ένα εκπληκτικό ρεπορτάζ στη χώρα αυτήν. Όπως σημειώνει στην ιστοσελίδα της ΕΡΤ, οι εξορύξεις πετρελαίου «αντί να φέρουν την ανάπτυξη, έφεραν την καταστροφή. Η Νιγηρία παράγει περίπου 2,5 εκατομμύρια βαρέλια πετρέλαιο την ημέρα. Μόνο τα έσοδα του κράτους από τον μαύρο χρυσό υπολογίζονται σε 17 δισ. δολάρια τον χρόνο.

Στο πετρελαιοφόρο Δέλτα, μια από τις πλουσιότερες σε ορυκτό πλούτο περιοχές της Γης, δεν υπάρχουν δουλειές για τους νέους, μόρφωση για τα παιδιά και φαγητό για κανέναν. Όταν οι κάτοικοι τολμούν να ζητήσουν τα αυτονόητα, οι επιθέσεις των ειδικών σωμάτων του στρατού και της αστυνομίας που εξοπλίζουν οι εταιρείες πετρελαίου αφανίζουν από τον χάρτη ολόκληρα χωριά».

Με τίμημα την εξαθλίωση

Με απλά λόγια, αν το τίμημα για την προσέλκυση «ξένων επενδύσεων» και την – κατά την έννοια που της αποδίδουν οι χυδαίοι γκαουλάιτερ – «ανταγωνιστικότητα» είναι η εξαθλίωση του ελληνικού λαού και η απώλεια εθνικής κυριαρχίας και δημοκρατίας, τότε πραγματικά να μας λείπει. Αν το τίμημα είναι τόσο βαρύ, σχεδόν υπαρξιακό για την ίδια την Ελλάδα και τον ελληνικό λαό, τότε ποιον θα τρομάζει σε λίγο η... άτακτη χρεοκοπία;

Με ένα εκατομμύριο επίσημους ανέργους και άλλες 200.000 στην γκρίζα ζώνη της ημιεπίσημης, με ακόμη περισσότερους στη μαύρη εργασία, με πλήρη κατάργηση εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων, με εργαζόμενους των 400 ευρώ, πόσοι θα εξακολουθήσουν να προτιμούν τη «διάσωσή» τους από τη χρεοκοπία και ένα τέτοιο ευρώ από ένα εθνικό νόμισμα;

● Για πόσο – και πόσους; – πιστεύουν οι Ταλιμπάν της νεοφιλελεύθερης ηλιθιότητας και οι φύλακες των συμφερόντων της διεθνούς τοκογλυφίας ότι θα εξαπατούν υποσχόμενοι έναν ανύπαρκτο Παράδεισο ως αντάλλαγμα για τον οικονομικό θάνατο μιας ολόκληρης χώρας;

● Για πόσο θα μπορούν να πρακτορεύουν την πτώχευση κράτους και κοινωνίας ως «σωτηρία» και «αποφυγή της χρεοκοπίας»;

● Για πόσο αυτοί και οι προπαγανδιστές τους πιστεύουν ότι θα πείθουν πως η εξαθλίωση είναι δρόμος για την... ανάπτυξη;

Και αν σε κάποιους το παράδειγμα της πάμπλουτης Νιγηρίας, με τη μηδαμινή εθνική και οικονομική κυριαρχία, φαίνεται δήθεν υπερβολικό, τι να πεις για το «πρότυπο» της ευρωπαϊκής Πορτογαλίας, το οποίο έχουν το θράσος να διαφημίζουν και να μας ζητούν επισήμως να ακολουθήσουμε;

Μας ζητούν να μοιάσουμε σε μια χώρα η οποία, έχοντας ήδη... «επιτύχει» τους δικούς μας στόχους (μισθοί, ξεπούλημα, πληρέστερη εφαρμογή του δικού τους «μνημονίου» κ.λπ.), βρίσκεται ένα βήμα πριν από τη δική της πτώχευση και με μια οικονομία σε χειρότερη κατάσταση από τη δική μας, με βάση τα στοιχεία του ΟΟΣΑ που επικαλούνται τα πορτογαλικά συνδικάτα.

Τώρα η κοινωνία και εκεί ξεσηκώνεται, ενώ η πανικόβλητη κυβέρνησή της εκλιπαρεί τον Σόιμπλε για μείωση του χρέους, ακολουθώντας πιστά τα χνάρια των δικών μας φωστήρων.

Ήδη πάντως σήμερα τα ξημερώματα η Πορτογαλία υποβαθμίστηκε από τη Moody's κατά μία ακόμη βαθμίδα, μαζί με άλλες πέντε ευρωπαϊκές χώρες, ενώ ο ίδιος οίκος αξιολόγησης ανήγγειλε ότι θα υποβαθμίσει την πιστοληπτική ικανότητα της Γαλλίας, της Βρετανίας και της Αυστρίας.

Και όλα αυτά για να σωθεί... η ευρωζώνη. Η οποία ανεβαίνει τον δικό της Γολγοθά λιτότητας και απώλειας κυριαρχίας υπέρ της Γερμανίας, της Κομισιόν και των τραπεζών, παρότι άπαντες γνωρίζουν ότι αυτές οι σκιτζίδικες επιλογές μπορούν μόνο να προκαλέσουν γενικευμένες κοινωνικές εξεγέρσεις και να θέσουν την υποτιθέμενη ευρωσταθερότητα υπό πλήρη αμφισβήτηση.

Ο ταλιμπανισμός της δημοσιονομικής «ορθοδοξίας» πλέον καταγγέλλεται ως αναποτελεσματικός, αντιδημοκρατικός και καταστροφικός σε ολόκληρη την Ευρώπη, αλλά και έξω από αυτήν. Όποιος – όχι απαραιτήτως ξεπουλημένος... Ταλιμπάν – νομίζει ότι αυτός είναι πράγματι ένας πιθανός δρόμοςπαραμονής στην Ευρώπη, αλλά και επιβίωσης της ίδιας της ευρωζώνης πλανάται οικτρά. Και θα το ανακαλύψει πολύ σύντομα.

Ας ελπίσουμε ότι δεν θα είναι πολύ αργά για την Ελλάδα και την επιβίωσή της...

topontiki.gr

Γιατί δε διεκδικήσαμε τις γερμανικές αποζημιώσεις

Τρίτη, 14 Φεβρουαρίου 2012

Οι πολεμικές επανορθώσεις και το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο από τη Γερμανία που, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις που προέρχονται από το «Εθνικό Συμβούλιο Διεκδίκησης των οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα», με επικεφαλής τον Μανώλη Γλέζο, τον... Ευάγγελο Μαχαίρα, τον Γεώργιο Αλέξανδρο Μαγκάκη, τον Βασίλη Καρκούλια κ.ά. ξεπερνούν, σε σημερινή αξία, τα 162 δις ευρώ χωρίς τους τόκους, ... όπως σημειώνει στο άρθρο του που δημοσιεύεται στο περιοδικό «Επίκαιρα» ο Αναπληρωτής Καθηγητής Θεσμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Κρήτης, Νότης Μαριάς.

Σύμφωνα με το βιβλίο Η Μαύρη Βίβλος της Κατοχής (Αθήνα 2006), που έχει εκδώσει το Εθνικό Συμβούλιο για τη διεκδίκηση των οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα, τα θύματα και οι απώλειες της χώρας μας από τους Γερμανούς κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο έχουν ως εξής:

Νεκροί πολέμου 1940-1941: 13.327
Εκτελεσμένοι (σε ολόκληρη την Ελλάδα): 56.225
Θανόντες όμηροι (στα γερμανικά στρατόπεδα): 105.000
Νεκροί από βομβαρδισμούς: 7.120
Νεκροί σε μάχες της Εθνικής Αντίστασης (σύμφωνα με γερμανικά στοιχεία): 20.650
Νεκροί στη Μέση Ανατολή: 1.100
Απώλειες Εμπορικού Ναυτικού: 3.500
Σύνολο: 206.922

Νεκροί από πείνα και σχετικές ασθένειες: 600.000ΓΕΝΙΚΟ ΣΥΝΟΛΟ: 806.922Απώλειες από υπογεννητικότητα: 300.000

Σύνολο απωλειών: 1.106.922

Οι γερμανικές οφειλές προς την Ελλάδα

Οι γερμανικές οφειλές προς τη χώρα μας προέρχονται από:Την υποχρέωση καταβολής του υπολοίπου των Επανορθώσεων από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Αποζημιώσεις λόγω της απώλειας κυρίως σκαφών (βομβαρδισμοί, τορπιλισμοί, βυθίσεις, αιχμαλωσία) κατά την περίοδο ουδετερότητας της Ελλάδας στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, πριν την επίθεση Ιταλίας και Γερμανίας εναντίον μας.

Την επιστροφή του αναγκαστικού κατοχικού δανείου.

Τις Επανορθώσεις που αναγνωρίστηκαν από τη Διάσκεψη Ειρήνης των Παρισίων (1946) να μας καταβάλει η Γερμανία για τις ζημίες που προξένησε στην ελληνική οικονομία.

Από την καταβολή αποζημιώσεων στα θύματα των θηριωδιών του γερμανικού στρατού κατοχής, όπως είναι η περίπτωση του Διστόμου κ.λπ.

Ακολουθεί ένα άρθρο-χαστούκι για τους μεγάλους πολιτικούς "ηγέτες" μας, που προδίδανε την χώρα μας σταθερά και διαχρονικά, ώστε να ικανοποιούν τα ξένα αφεντικά τους. Αυτή είναι η σύγχρονη ιστορία του τόπου μας κύριοι, και οι μεγαλύτεροι ραγιάδες αυτουνού οι "εθνάρχες" μας!

Από τους 800 Γερμανούς στρατιωτικούς εναντίον των οποίων είχε ασκήσει δίωξη το μεταπολεμικό "Ελληνικό Γραφείο Εγκληματιών Πολέμου", για τη γενοκτονική δράση τους στην Ελλάδα, η οποία είχε ως αποτέλεσμα την ισοπέδωση και το κάψιμο 2.500 (!) χωριών, 50.000 εκτελέσεις μαχητών και αθώων πολιτών και τον θάνατο 300.000 ανθρώπων από την πείνα (λιμό) τον χειμώνα του 1941, αλλά και μέχρι το 1945, και δεκάδες χιλιάδες σωματικά αναπήρους και ψυχικά ασθενείς, δεν καταδικάστηκε κανένας!

Υπολογίζεται πως εξοντώθηκε το 12% των Ελλήνων. Το 8% από τις δολοφονίες-εκτελέσεις και την πείνα, αλλά και ένα 4% από τις γεννήσεις που δεν έγιναν, λόγω των ασθενειών - κακουχιών. Πέρα από τις καταστροφές των δημόσιων υποδομών και των ιδιωτικών περιουσιών, για τις οποίες η «Διάσκεψη Ειρήνης των Παρισίων» (1947) αναγνώρισε μια συνολική μελλοντική απαίτηση για Επανορθώσεις-Αποζημιώσεις ύψους 8,5 δισ. δολαρίων, αγοραστικής αξίας του 1938 (!), χωρίς να αναγνωριστούν τα "διαφυγόντα κέρδη" για τις επόμενες δεκαετίες (!).

Η Ελλάδα ζήτησε τότε την αναγνώριση αποζημιώσεων ύψους 14 δις δολαρίων.

Το 1959, η κυβέρνηση Κ. Καραμανλή υποχρεώθηκε από τη "δημοκρατική" Γερμανία να κλείσει-αναστείλει τη λειτουργία του Ελληνικού Γραφείου Εγκληματιών Πολέμου (με προϊστάμενο τον εισαγγελέα Ι. Τούσση) και να στείλει τους 800 φακέλους στη "Δικαιοσύνη" της τότε Δυτικής Ομοσπονδιακής Γερμανίας, με την υπόσχεση ότι θα ασκήσουν οι ίδιοι δίωξη στους ομοεθνείς τους, επειδή είναι, τώρα πια,... "δημοκράτες"! Παράλληλα, η κυβέρνηση Καραμανλή υποχρεώθηκε να αμνηστεύσει και να στείλει, τον σε 25 χρόνια κάθειρξη καταδικασμένο Μαξ Μέρτεν (για τις δολοφονίες και τη ληστεία των Εβραίων της Θεσσαλονίκης) στη Γερμανία, για να εκτίσει την ποινή του εκεί!

Η συνέχεια ήταν η "δημοκρατική" Γερμανία να τους απαλλάξει όλους (!) με βουλεύματα, με το ατράνταχτο νομικό επιχείρημα ότι τα όλα τα εγκλήματα (και το ξεκοίλιασμα εγκύων γυναικών) αποτελούσαν νόμιμα «στρατιωτικά αντίποινα» για τη δράση «ανταρτών» (όπως και το χιτλερικό διάταγμα για 50 εκτελέσεις Ελλήνων για κάθε Γερμανό που σκοτώθηκε από αντιστασιακούς!).

Ο καταδικασμένος (1958) από Ελληνικό Δικαστήριο Εγκληματιών Πολέμου (Στρατοδικείο) Μαξ Μέρτεν αφέθηκε ελεύθερος και απελάθηκε στην πατρίδα του, για να πάρει στη συνέχεια αποζημίωση και σύνταξη από το γερμανικό κράτος «για την άδικη μεταχείριση του στην Ελλάδα»! Πέθανε «πλήρης ημερών» το 1972 (!), αφού προηγουμένως είχε απαλλαχθεί και αυτός για τη δράση του στην Ελλάδα με βούλευμα, παρά την υπόσχεση της Γερμανίας ότι θα τον δίκαζε και θα τον φυλάκιζε ...

Σήμερα κάποιοι «μάγκες» ψάχνουν, βάσει αφηγήσεων και εξομολογήσεων του Μαξ Μέρτεν, να βρουν ακόμα τον «θησαυρό των Εβραίων» στους βυθούς της Φοινικούντας στη Μεσσηνία... Με την υπόσχεση του ελληνικού κράτους πως ό,τι βρεθεί θα το μοιραστούν οι Έλληνες χρυσοθήρες, σαν «εύρετρα», και το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο της Ελλάδας... λες και είναι σίγουρο πως ό,τι απέκρυψαν οι Γερμανοί από τις ληστείες στην Ελλάδα ανήκε μόνο στους Εβραίους συμπολίτες μας της Θεσσαλονίκης... Στην έκθεση του Νίκου Καζαντζάκη για το δολοφονικό όργιο των Ναζί στην Κρήτη αναφέρεται χαρακτηριστικά ότι οι Γερμανοί αφαιρούσαν, μάζευαν, ακόμα και τα χρυσά δακτυλίδια και δόντια από τα θύματα τους!

Το «κερασάκι» στην ιστορία, που αξίζει να το αναφέρουμε, είναι ότι λίγο πριν σταματήσει η Ελλάδα με νόμο (το 1959, νόμο που δεν τον κατάργησε, για λόγους τιμής και αξιοπρέπειας, η μεταπολιτευτική «Δημοκρατία μας»), τη δίωξη και τη φυλάκιση Γερμανών εγκληματιών Πολέμου, και, πριν αμνηστευτεί ο Μαξ Μέρτεν (με έναν άλλο «επείγοντα» νόμο, επίσης το 1959), μέσω των γερμανικών Μ.Μ.Ε. (Spiegel, Hamburger Echo, 1959-1961) είχε καταγγείλει πως «θυμήθηκε» κάποιον Κωνσταντίνο Καραμανλή, δικηγόρο στο επάγγελμα, που συνεργαζόταν με το γερμανικό στρατηγείο της Θεσσαλονίκης στην κατάδοση Ελλήνων αντιστασιακών, και είχε μάλιστα αποζημιωθεί με ένα κατασχεμένο εβραϊκό κατάστημα υφασμάτων. «Θυμόταν» μάλιστα ο Μαξ Μέρτεν ότι υπήρχε και μία φωτογραφία που έδειχνε τη γυναίκα του τότε καραμανλικού υπουργού «Δικαιοσύνης», την περιώνυμη Δοξούλα Μακρή, να γιορτάζει Πρωτοχρονιά του 1943 στο γερμανικό στρατηγείο, όπου ήταν γραμματέας. Μιλούσε επίσης και για την ύπαρξη και άλλων φωτογραφιών...

Λίγο αργότερα οι δημοσιεύσεις σταμάτησαν (1961) με παράκληση του γερμανικού ΥΠΕΞ, «για να μην βλαφτούν οι φιλικές σχέσεις με την σύμμαχο Ελλάδα...».

Σταμάτησε όμως και η «Αριστερά» να αναφέρεται σε αυτά τα γεγονότα, ιδιαίτερα μετά τη «μεταπολίτευση» (Θεοδωράκης «Καραμανλής ή τανκς») για λόγους διαφύλαξης και αποκατάστασης της «εθνικής ομοψυχίας» και της «λήθης στο παρελθόν»... (Δεν θα μας λέτε εσείς εαμο-Βούλγαρους, δεν θα σας λέμε εμείς γερμανο-τσολιάδες)...

Το 1977, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής έλαβε στο Άαχεν το παράσημο του θεμελιωτή της «Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, του Γερμανικού Έθνους», του «Μεγάλου Καρόλου» ("KARLSPREIS"). Μια τιμή που την αποδίδουν οι Γερμανοί σε όλους τους καλούς τους φίλους που πολεμούν για το γερμανικό όραμα της Eνωμένης Ευρώπης (Με Χίτλερ ή χωρίς Χίτλερ ... ).

Για να καταλάβουμε το τι σημαίνει να κλείνει από το 1959 (!) το Ελληνικό Γραφείο Εγκληματιών Πολέμου και να σταματά η δίωξη Γερμανών στην Ελλάδα, θα πρέπει να το συγκρίνουμε με το γεγονός ότι μέχρι σήμερα, 68 χρόνια μετά την έναρξη του Β΄ Π. Π., λειτουργούν ακόμα τα αντίστοιχα γραφεία στις ΗΠΑ, Γαλλία, Αγγλία, Ιταλία, Αυστραλία και τη Γερμανία, και όποτε εντοπίσουν κάποιον, ενεργό τότε Ναζί, τον δικάζουν, έστω και εάν είναι σήμερα ένα χούφταλο των 90 -100 χρονών, διότι, σύμφωνα με τις διακηρύξεις του ΟΗΕ, τα «Εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας» δεν παραγράφονται!

Αυτή η θλιβερή πραγματικότητα συμπληρώνεται με την παραίτηση από τη διεκδίκηση των γερμανικών αποζημιώσεων - και της επιστροφής των αναγκαστικών δανείων της Τράπεζας της Ελλάδας προς το Γ΄ Ράιχ. Μιλάμε για ποσά που ξεπερνούν τα 100 δισεκατομμύρια δολάρια!

Η αποζημίωση - επανόρθωση αυτή και η αναγνώριση του εγκλήματος θα αποτελούσαν τη μοναδική δικαίωση των αγώνων και των θυσιών του ελληνικού λαού,

Και όμως η Γερμανία, ασκώντας ιμπεριαλιστική πολιτική, δηλαδή εκβιασμό μεγάλης δύναμης, αρνείται και να συζητήσει έστω αυτό το θέμα. Και το ελληνικό πολιτικό προσωπικό της, αυτής και των άλλων ιμπεριαλιστικών χωρών (δηλαδή η «πνευματική» και οικονομική ολιγαρχία που κυβερνά τη χώρα μας), ακολουθεί τις εντολές των «συμμάχων».

Μπορεί ο Ανδρέας Παπανδρέου, μετά από πολλά χρόνια αβελτηρίας, να αποφάσισε στον τελευταίο του λόγο μπροστά στην κοινοβουλευτική ομάδα του Πα.Σο.Κ. (Μάιος 1995), να ανακοινώσει -όλως επισήμως- ότι δίνει εντολή στον Έλληνα πρέσβη στη Βόννη να υποβάλει διπλωματική «ρηματική διακοίνωση» προς τη Γερμανία, με την οποία ζητά την έναρξη διαπραγματεύσεων για την τακτοποίηση των οφειλών της Γερμανίας...

Ο «Ευρωπαϊστής» όμως, ο «συνήθης Κ. Σημίτης», έγραψε και αυτή την πολιτική παρακαταθήκη του πρώην αρχηγού του Πα.Σο.Κ. εκεί που έγραψε και τις άλλες... Διότι, σύμφωνα με τους μάνατζερ του νεο-φιλελευθερισμού και του «πολιτικού ρεαλισμού», «πρέπει να κοιτάμε μπροστά» και όχι στο «παρελθόν», για να κτίσουμε τη «δυνατή Ελλάδα»...

Το καραγκιοζιλίκι αυτό ολοκληρώθηκε από τον «συνήθη Κ. Σημίτη» όταν έκανε ανοιχτή παρέμβαση στη Δικαιοσύνη, βάζοντας τον άλλο γερμανοσπουδασμένο υπουργό "Δικαιοσύνης", τον Μιχ. Σταθόπουλο, να απαγορεύσει την κατάσχεση των ακινήτων του Ινστιτούτου Γκαίτε και της Γερμανικής Αρχαιολογικής Σχολής (διάβασε τον Κυριάκο Σιμόπουλο για τον ρόλο των ξένων αρχαιολογικών αποστολών στην Ελλάδα), υπέρ της αποζημίωσης των θυμάτων του Διστόμου, με μία αναχρονιστική διάταξη του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, που λέει πως ο υπουργός Δικαιοσύνης μπορεί να αποτρέψει την εκτέλεση μιας δικαστικής απόφασης «όταν διακυβεύονται οι φιλικές σχέσεις με μία χώρα και το επιβάλει το εθνικό συμφέρον...». Όπως γνωρίζουμε, τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης μεταφράζονται πάντα σε "εθνικά", δηλαδή όλων μας ...

Στη συνέχεια ο ίδιος ο "συνήθης Κ. Σημίτης", έκανε μια ακόμα πιο βαρεία πράξη «εθνικής αναξιοπρέπειας» δίνοντας, για πρώτη φορά, παράταση στη θητεία (που είχε λήξει) του τότε (2001) προέδρου του Αρείου Πάγου, Στέφανου Ματθία, ώστε να προλάβει να συγκροτήσει Ειδικό Δικαστήριο (με «ειδική» σύνθεση) με το οποίο θα ανατρέψει την απόφαση της Ολομέλειας (2001) του Αρείου Πάγου, η οποία είχε δικαιώσει την απόφαση του Πρωτοδικείου Λιβαδειάς για καταβολή αποζημιώσεων στα θύματα του Διστόμου, και απορρίψει την ένσταση της Γερμανίας η οποία ζητούσε την ακύρωση της απόφασης στη βάση του "δικαιώματος της ετεροδικίας", δηλαδή ότι ένα κράτος (η Ελλάδα) δεν μπορεί να δικάσει ένα άλλο κράτος (τη Γερμανία), ακόμα και εάν τα μέλη και τα όργανα του δεύτερου έχουν αδικοπραγήσει στην επικράτεια του πρώτου!

Το "δίκαιο" της ατιμωρησίας που διεκδικούν οι ιμπεριαλιστές

Και έτσι έγινε! Επί κυβέρνησης του "συνήθη Κ. Σημίτη" και των συνεργατών του, ο Πρόεδρος του Αρείου Πάγου ανέτρεψε την απόφαση της Ολομέλειας του δικαστηρίου που προΐστατο ο ίδιος και στην οποία είχε μειοψηφήσει!) από ένα άλλο, ad hoc συγκροτημένο "ειδικό" δικαστήριο με "ειδική σύνθεση" και αναγνώρισε -επιτέλους (!)- στη Γερμανία "δικαίωμα ετεροδικίας" - δηλαδή να μη δικάζεται στην Ελλάδα!!!

Αποτέλεσμα: Η απόφαση του Πρωτοδικείου Λιβαδειάς, που είχε καταδικάσει τη Γερμανία στην καταβολή 28 δισ. δολαρίων στους κατοίκους του Δίστομου κατέληξε στον σκουπιδοτενεκέ της "δυνατής και περήφανης Ελλάδας", ώστε να μην έχουν τα βιβλία της Ιστορίας να γράφουν μόνο για τον "Εφιάλτη". Το ίδιο έγινε και με τις περίπου 80.000 αγωγές κατά της Γερμανίας, που είχαν υποβληθεί από πολίτες σε όλα τα Πρωτοδικεία της Ελλάδας. Εξαφανίστηκαν! Μπήκαν στο αρχείο, χωρίς να φτάσει σχεδόν καμία στο ακροατήριο!

Ένα τεράστιο "αναχρονιστικό", (πόσο καλός είναι ο αναχρονισμός σε μια τέτοια περίπτωση!) κίνημα, που έφερε τις πλατιές μάζες αντιμέτωπες με τη μνήμη για τον ρόλο του γερμανικού ιμπεριαλισμού απέναντι στην Ελλάδα, «θάφτηκε εν τη γενέσει του».

Μπροστά σε αυτό το κίνημα ξεσκεπάστηκε η ξενοδουλεία της ελληνικής άρχουσας τάξης. Ξεσκεπάστηκαν οι δήθεν "ισότιμες σχέσεις" ανάμεσα στα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης!

Τώρα ζητά η Γερμανία αποζημιώσεις (!) και επιστροφή για τους Γερμανούς ομογενείς (volksdeutsche) που εκδιώχθηκαν από τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, ακριβώς επειδή συνεργάστηκαν με τις γερμανικές δυνάμεις κατοχής κατά τη διάρκεια του Β΄ Π. Π.

Σύμφωνα με τις νέες οδηγίες του γερμανικού υπ. Έξ., δεν υπάρχουν «Νικητές και Ηττημένοι, όλοι οι πόλεμοι είναι κακοί». Και γι' αυτό την 8-9η Μαΐου δεν πρέπει να γιορτάζουμε τη Νίκη των λαών επί του γερμανικού ιμπεριαλισμού-μιλιταρισμού, αλλά ... την επέτειο ίδρυσης της Ε.Ο.Κ. - Ευρωπαϊκής Ένωσης, με μουσική υπόκρουση τον «Ύμνο της Χαράς» του Λ. Φ. Μπετόβεν!

ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΟΝΕΙΔΟΣ - Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΞΕΦΤΙΛΑ ...

Έλληνες προδομένοι από την ελληνική δικαιοσύνη (δες το ντοκυμαντέρ Ένα τραγούδι για τον Αργύρη...) και Ιταλοί επιζώντες από τη ναζιστική θηριωδία προσέφυγαν στα ιταλικά δικαστήρια για την κατάσχεση γερμανικών ακινήτων στην περιοχή του Κόμο.

Μόλις στις αρχές Ιουνίου, το ιταλικό ανώτατο δικαστήριο (αντίστοιχο του ελληνικού Άρειου Πάγου) αναγνώρισε το δικαίωμα προσφυγής τους στα ιταλικά δικαστήρια και απέρριψε τη γερμανική ένσταση για ετεροδικία (διάβαζε ατιμωρησία), ενώ τα γερμανικά Μ.Μ.Ε. οργιάζουν και απειλούν!

http://www.spiegel.de/politik/ausland,1518,558185,00.html
http://www.sueddeutsche.de/deutschland/artikel/229/178684/?page=16#readcomment

Ναι, η Ιταλία έχει Μπερλουσκόνι... Η ιταλική δικαιοσύνη είναι αστική... Αλλά δεν έχει Κ. Σημίτη, ούτε Στ. Ματθία, ούτε Γ. Παπανδρέου και Κ. Καραμανλή...

Ο τελευταίος μάλιστα, με τη βαριά πολιτική κληρονομιά από τον θείο του, πουλά και ξεπουλά ΟΤΕ και ΔΕΗ στις παγγερμανικές Ντόιτσε Τέλεκομ και RWE και δεν τολμά να πει στη Γερμανία ότι, όποιος θέλει δουλειές και επενδύσεις στην Ελλάδα, πρέπει πρώτα να πληρώσει αυτά που χρωστάει!

Όπως έκαναν οι ΗΠΑ, το 1999, για να εγκρίνουν την κοινοπραξία της αμερικανικής Crysler, με την γερμανική Daimler-Benz, υποχρέωσαν -σαν προϋπόθεση- τη Γερμανία να καταβάλει συμπληρωματικές αποζημιώσεις στους Εβραίους της Αμερικής που είχαν επιζήσει από τα γερμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης!

Το ίδιο και το Πα.Σο.Κ. το 1999, αντί να πει στην "Hochtief", να πληρώσει η γερμανική κυβέρνηση την κατασκευή του "Ελ. Βενιζέλος", από αυτά που χρωστάει στον ελληνικό λαό, της έδωσε και το μάνατζμεντ ξεπουλώντας και τα συμφέροντα Ολυμπιακής (Τεχνική Βάση κ.λπ.).

Διευθύνων Σύμβουλος στη "Hochtief", λέγεται πως είναι ο γιος του Γερμανού αρχιστρατήγου στον Β΄ Π. Π. που κρεμάστηκε τo 1946 στις φυλακές του Landahut με απόφαση του Διεθνούς Συμμαχικού Στρατοδικείου της Νυρεμβέργης (Von Kaitel).

Ψιλά γράμματα αυτά για τους Έλληνες κομπραδόρους...

Το Σπίγκελ γράφει τελευταία πως η γερμανική κυβέρνηση σκέπτεται να προσφύγει «για αυτή την αδικία» της ιταλικής δικαιοσύνης στο Διεθνές δικαστήριο της Χάγης! Ποιος (;), η Γερμανία!

Αυτό που θα έπρεπε να κάνει δηλαδή η Ελλάδα, ως κράτος, είναι να προσφύγει στη Χάγη για την άρνηση της Γερμανίας να καταβάλει Επανορθώσεις-Αποζημιώσεις, όπως και κάθε άλλη χώρα που είχε υποστεί τη ναζιστική λεηλασία, για να καταγγείλουν την καταρράκωση του Διεθνούς Δικαίου από τη Γερμανία, η οποία αρνήθηκε να ονομαστεί, όπως έπρεπε, η Συνθήκη Γερμανικής Ενοποίησης (Των τεσσάρων «συμμαχικών» δυνάμεων των δυο Γερμανιών, 1990) σε "Συνθήκη Ειρήνης", και όχι απλώς, όπως έγινε, σε «Συνθήκη Διακανονισμού των Ζητημάτων που Αφορούν τη Γερμανία».

Οι Γερμανοί γνώριζαν πως εάν ονομαζότανε "Συνθήκη Ειρήνης", τότε, σύμφωνα με τις αρχές του διεθνούς δικαίου, θα έπρεπε να προβλέπεται και η καταβολή Πολεμικών Αποζημιώσεων προς όλες τις χώρες που είχε υπό την κατοχή του το Γ΄ Ράιχ.

Πάντα σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, η σημερινή Γερμανία είναι ο νόμιμος (και άξιος θα πρόσθετα εγώ) κληρονόμος του Γ' Ράιχ, με όλα τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις που απορρέουν εξ αυτού του γεγονότος!

Το δώρο αυτό τους το έκαναν οι σύμμαχοί μας στον αντιφασιστικό πόλεμο και η "Σοβιετική" Ένωση του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, εξασφαλίζοντας βέβαια άλλα οικονομικά -πολιτικά ανταλλάγματα εις βάρος κυρίως των λαών των Βαλκανίων που δεν είχαν αποζημιωθεί- δικαιωθεί.

http://www.schizas.com/

Ποιοι είναι συνολικά οι ανεξάρτητοι βουλευτές; Εχουν γίνει πια δύναμη στο κοινοβούλιο εφόσον έφτασαν τους 63

Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2012

Οι αλλαγές στον Κοινοβουλευτικό χάρτη και κατ΄αλφαβητική σειρά βουλευτών, έχουν ως εξής...
1. Δημήτρης Αβραμόπουλος: παραιτήθηκε από βουλευτής της ΝΔ για να συμμετάσχει στην Κυβέρνηση Παπαδήμου στις 11.11.2011. Την θέση του στα βουλευτικά έδρανα κατέλαβε η Έλενα Κουντουρά.

2. Μιλένα Αποστολάκη: ανεξαρτοποιήθηκε από την Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ την 1.11.2011

3. Σταύρος Αρναουτάκης: παραιτήθηκε από βουλευτής του ΠΑΣΟΚ την 30.12.2010 και την θέση του στα βουλευτικά έδρανα ανέλαβε ο Γιάννης Μιχελογιαννάκης.

4. Ελευθέριος Αυγενάκης: ανεξαρτοποιήθηκε από την Κ.Ο. της ΝΔ στις 23.11.2011 και εντάχθηκε στην Δημοκρατική Συμμαχία της Ντόρας Μπακογιάννη

5. Μαρία Δαμανάκη: παραιτήθηκε από βουλευτής του ΠΑΣΟΚ για τη θέση της Επιτρόπου στην ΕΕ στις 9.2.2010 και τη θέση της στα βουλευτικά έδρανα ανέλαβε ο Λάμπρος Μίχος.

6. Ιωάννης Δημαράς: ανεξαρτοποιήθηκε από την Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ στις 6.5.2010 ιδρύοντας στη συνέχεια το 'Αρμα Πολιτών

7. Πάνος Καμμένος: ανεξαρτοποιήθηκε στις 16.11.2011 από την Κ.Ο. της ΝΔ διαφωνώντας με την Κυβέρνηση Παπαδήμου

8. Λούκα Κατσέλη: τέθηκε εκτός Κ.Ο. ΠΑΣΟΚ επειδή καταψήφισε άρθρο για τα εργασιακά στην τελευταία επικαιροποίηση του Μεσοπρόθεσμου πριν την συγκυβέρνηση. Ανεξαρτοποιήθηκε στις 20.10.2011 και επέστρεψε στις 5.11.2011 στην Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ αφού προηγουμένως έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης στην Κυβέρνηση Παπανδρέου. Έγινε ξανά ανεξάρτητη όταν τέθηκε με απόφαση του προέδρου του ΠΑΣΟΚ Γ. Παπανδρέου εκτός Κ.Ο. ΠΑΣΟΚ για τη στάση στην ψηφοφορία για τη νέα δανειακή σύμβαση στις 12.02.2012.

9. Απόστολος Κατσιφάρας: παραιτήθηκε στις 28.12.2010 όταν εξελέγη Περιφερειάρχης Δυτικής Ελλάδος και τη θέση του στα βουλευτικά έδρανα του ΠΑΣΟΚ πήρε η Μαρία Κυριακοπούλου

10. Κώστας Κιλτίδης: ανεξαρτοποιήθηκε από την Κ.Ο. της ΝΔ στις 14.6.2010 και προσχώρησε στον ΛΑΟΣ στις 19.8.2011.

11. Γιώργος Κοντογιάννης: ανεξαρτοποιήθηκε από την Κ.Ο. της ΝΔ στις 24.11.2010 και προσχώρησε στη Δημοκρατική Συμμαχία της Ντόρας Μπακογιάννη

12. Φώτης Κουβέλης: ανεξαρτοποιήθηκε από την Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ στις 9.6.2010 και στη συνέχεια ίδρυσε τη Δημοκρατική Αριστερά

13. Π. Κουρουμπλής: διαγράφηκε μετά το «όχι» στο Μεσοπρόθεσμο και ανεξαρτοποιήθηκε από την Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ στις 29.6.2011

14. Ευστάθιος Κουσουρνάς: παραιτήθηκε από βουλευτής ΠΑΣΟΚ στις 30.12.2010 λόγω περιφερειακών και δημοτικών εκλογών και στη θέση του ανέλαβε βουλευτής ο Γιώργος Κασσάρας.

15. Αθανάσιος Λεβέντης: ανεξαρτοποιήθηκε από την Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ στις 9.6.2010 και στη συνέχεια προσχώρησε στη Δημοκρατική Αριστερά του Φώτη Κουβέλη

16. Γιώργος Λιάνης: ανεξαρτοποιήθηκε από την Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ στις 14.6.2011, διαφωνώντας με το Μεσοπρόθεσμο.

17. Χρήστος Μαρκογιαννάκης: διαγράφηκε στις 19.8.2010 από την Κ.Ο. της ΝΔ όταν άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο να κατέβει υποψήφιος απέναντι από τον Γιάννη Πλακιωτάκη. Ανεξαρτοποιήθηκε και προσχώρησε στη Δημοκρατική Συμμαχία της Ντόρας Μπακογιάννη.

18. Βασίλης Μιχαλολιάκος: παραιτήθηκε από βουλευτής της ΝΔ για τις Περιφερειακές και Δημοτικές εκλογές στις 6.10.2010 και τη θέση του στα βουλευτικά έδρανα ανέλαβε ο Παναγιώτης Μελάς.

19. Ντόρα Μπακογιάννη: διαγράφηκε από την Κ.Ο. της ΝΔ όταν ψήφισε το πρώτο Μνημόνιο, ανεξαρτοποιήθηκε στις 6.5.2010 και στη συνέχεια ίδρυσε τη Δημοκρατική Συμμαχία.

20. Έκτωρας Νασιώκας: παραιτήθηκε από βουλευτής του ΠΑΣΟΚ στις 16.6.2011 διαφωνώντας με την επικαιροποίηση του Μεσοπρόθεσμου και τη θέση του στα βουλευτικά έδρανα ανέλαβε η Βασιλική Αλεξανδρίδου.

21. Βασίλης Οικονόμου: ανεξαρτητοποιήθηκε από την Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ στις 6.5.2010 διαφωνώντας με την πολιτική του Μνημονίου

22. Έλσα Παπαδημητρίου: ανεξαρτοποιήθηκε στις 29.6.2011 από την Κ.Ο. της ΝΔ διαφωνώντας με την πολιτική Σαμαρά απέναντι στο Μεσοπρόθεσμο.

23. Ευάγγελος Παπαχρήστος ανεξαρτοποιήθηκε από την Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ στις 14.12.2010 διαφωνώντας με το Μεσοπρόθεσμο.

24. Θωμάς Ρομπόπουλος: παραιτήθηκε από βουλευτής του ΠΑΣΟΚ στις 17.10.2011 αρνούμενος να ψηφίσει την επικαιροποίηση του Μεσοπρόθεσμου και τη θέση του στα βουλευτικά έδρανα κατέλαβε η Κυριακή Τεκτονίδου

25. Σοφία Σακοράφα: ανεξαρτοποιήθηκε από την Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ στις 6.5.2010 διαφωνώντας με το Μνημόνιο

26. Μανώλης Σκουλάκης: παραιτείται από βουλευτής του ΠΑΣΟΚ για το Δήμο Χανίών στις 28.12.2010 και τη θέση του στα βουλευτικά έδρανα καταλαμβάνει η Ευαγγελία Κουρουπάκη.

27. Γιώργος Σουφλιάς: παραιτείται από βουλευτής της ΝΔ 13.10.2009 και τη θέση του καταλαμβάνει ο Ευάγγελος Αντώναρος.

28. 'Αγγελος Τζέκης: ο βουλευτής του ΚΚΕ απεβίωσε στις 16.6.2011 και τη θέση του στα βουλευτικά έδρανα του ΚΚΕ κατέλαβε ο Θεόδωρος Ιγνατιάδης.

29. Νίκος Τσούκαλης Ανεξαρτοποιήθηκε από την Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ στις 9.6.2010 και στη συνέχεια προσχώρησε στη Δημοκρατική Αριστερά του Φώτη Κουβέλη

30. Γιώργος Φλωρίδης: παραιτήθηκε από βουλευτής του ΠΑΣΟΚ στις 16.6.2011 διαφωνώντας με την πολιτική Παπανδρέου και τη θέση του στα κοινοβουλευτικά έδρανα κατέλαβε ο Γιώργος Φραγγίδης.

31. Σωτήρης Χατζηγάκης: ανεξαρτοποιήθηκε από βουλευτής της ΝΔ στις 14.11.2011 πριν τη συγκυβέρνηση καταγγέλλοντας ακροδεξιά σταγονίδια στο κόμμα του.

32. Γρηγόρης Ψαριανός: ανεξαρτοποιήθηκε από την Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ στις 9.6.2010 και στη συνέχεια προσχώρησε στη Δημοκρατική Αριστερά.

33. Πέμυ Ζούνη: παραιτήθηκε από βουλευτής του ΠΑΣΟΚ στις 11.02.2012 διαφωνώντας με τη νέα δανειακή σύμβαση τη θέση κατέλαβε η 'Αννα Βαγενά.

34. Παύλος Στασινός: παραιτήθηκε από βουλευτής του ΠΑΣΟΚ στις 11.02.2012 στη θέση του ορκίστηκε ο Χρήστος Γκόκας.

35. Δημήτρης Βαρβαρίγος: παραιτήθηκε από βουλευτής του ΠΑΣΟΚ στις 11.02.2012 και στη θέση του ορκίστηκε η Μαρία Κλαυδιανού.

36. Νίκος Λέγκας: παραιτήθηκε από βουλευτής της ΝΔ στις 12.02.2012 και στη θέση του ορκίστηκε η Θεόδωρος Σκρέκας.

Στην ψηφοφορία που έγινε το βράδυ της 12.02.2012 για τη νέα δανειακή σύμβαση δεκάδες βουλευτές δεν κινήθηκαν εντός της επίσημης γραμμής αγνοώντας την κομματική πειθαρχία που είχαν θέσει οι τρεις πολιτικοί αρχηγοί κ.κ. Γιώργος Παπανδρέου, Αντώνης Σαμαράς και Γιώργος Καρατζαφέρης.

Αμέσως μετά την ανακοίνωση του αποτελέσματος οι τρεις αρχηγοί ανακοίνωσαν ότι θέτουν εκτός Κ.Ο. όσους δεν ψήφισαν σύμφωνα με την επίσημη γραμμή.

Εκτός Κ.Ο. ΠΑΣΟΚ τέθηκαν 22 βουλευτές και ένας ο Αργύρης Λαφαζάνης παραιτήθηκε από βουλευτής. Με απόφαση του προέδρου της ΝΔ 21 βουλευτές τέθηκαν εκτός Κ.Ο. ενώ και ο Γιώργος Καρατζαφέρης ανακοίνωσε ότι τίθενται εκτός Κ.Ο. οι κ.κ. 'Αδωνης Γεωργιάδης και Μάκης Βορίδης.

Οι βουλευτές που βρέθηκαν εκτός Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ για τη στάση τους κατά την ψηφοφορία της νέας δανειακής σύμβασης είναι οι:

1. Σπύρος Κουβέλης
2. Λούκα Κατσέλη
3. 'Αννα Βαγενά
4. Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου
5. Βάσω Παπανδρέου
6. Λάμπρος Μίχος
7. Μαρία Κυριακοπούλου
8. Ανδρέας Τριανταφυλλόπουλος
9. Βασίλης Τόγιας
10. Γιώργος Κασσάρας
11. Χάρης Καστανίδης
12. Κυριακή Τεκτονίδου
13. Χρήστος Κατσούρας
14. Γιάννης Μιχελογιαννάκης
15. Θεόδωρος Παραστατίδης
16. Αλέξανδρος Αθανασιάδης
17. Γεώργιος Παπαμανώλης
18. Οδυσσέας Βουδούρης
19. Μάντατζη Τσετίν
20. Ηλίας Θεοδωρίδης
21. Γιάννης Αμοιρίδης
22. Χρήστος Μαγκούφης
23. Λαφαζάνης Αργύρης, στις 12.02.2012 παραιτήθηκε από βουλευτής του ΠΑΣΟΚ

Με απόφαση του προέδρου της ΝΔ Αντώνη Σαμαρά 21 βουλευτές της ΝΔ τέθηκαν εκτός Κ.Ο. αμέσως μετά την ψηφοφορία για τη νέα δανειακή σύμβαση. Πρόκειται για τους βουλευτές:

1. Έλενα Κουντουρά
2. Ελίζα Βόζενμπεργκ
3. Δημήτρης Σταμάτης
4. Κωνσταντίνος Παπασιώζος
5. Γιώργος Βλάχος
6. Μιχάλης Γιαννάκης
7. Μαργαρίτης Τζίμας
8. Τσαμπίκα Ιατρίδη
9. Αλέξανδρος Δερμεντζόπουλος
10. Κωνσταντίνος Μαρκόπουλος
11. Μανώλης Κεφαλογιάννης
12. Κωνσταντίνος Γκιουλέκας
13. Ζήσης Τζηκαλάγιας
14. Χρήστος Ζώης
15. Σπύρος Γαληνός
16. Παναγιώτης Μελάς
17. Γιώργος Καρασμάνης
18. Θεόφιλος Λεονταρίδης
19. Αναστάσιος Καριπίδης
20. Μαρία Κόλλια Τσαρουχά
21. Γιώργος Βαγιωνάς

Εκτός Κ.Ο. του ΛΑΟΣ βρέθηκαν όμως και δύο βουλευτές του ΛΑΟΣ επειδή ψήφισαν υπέρ της νέας δανειακής σύμβασης, σε αντίθεση με την απόφαση του προέδρου του κόμματος Γιώργου Καρατζαφέρη για αρνητική ψήφο.

1. 'Αδωνης Γεωργιάδης: τέθηκε εκτός Κ.Ο. του ΛΑΟΣ επειδή ψήφισε υπέρ της νέας δανειακής σύμβασης κόντρα στην γραμμή του κόμματος

2. Μάκης Βορίδης: τέθηκε εκτός Κ.Ο. του ΛΑΟΣ επειδή ψήφισε υπέρ της νέας δανειακής σύμβασης κόντρα στην γραμμή του κόμματος

"Αφήστε τους Έλληνες ήσυχους!" - Επιτέλους μια φωνή λογικής στη Γερμανία...

Σάββατο, 11 Φεβρουαρίου 2012

http://www.zeit.de/wirtschaft/2012-02/griechenland-sparpolitik

Αναδημοσιεύουμε εδώ σε μετάφραση, το χθεσινό άρθρο της εφημερίδας "Die Zeit", που προτείνει πλήρη διαγραφή του ελληνικού χρέους και αναπτυξιακή πολιτική. Σε αντίθεση με...
κάποιους δικούς μας "γερμανικότερους των Γερμανών", κάποιοι στη Γερμανία φαίνεται πως αρχίζουν να καταλαβαίνουν...

Αφήστε τους Έλληνες ήσυχους!

του Ludwig Greven

Η εντολή της ΕΕ για περικοπές οδηγεί την Ελλάδα στο γκρεμό - Αντί για βίαιες περικοπές, η χώρα χρειάζεται ένα πρόγραμμα ανάπτυξης – είναι και προς το συμφέρον της Γερμανίας.

Ειδήσεις από μια διαιρεμένη Ευρώπη: για πρώτη φορά η Γερμανία αυξάνει τις εξαγωγές σε ένα τρισεκατομμύριο Ευρώ. Η παραγωγή σφύζει, τα φορολογικά έσοδα αυξάνουν, η ανεργία πέφτει, το σωματείο της μεταλλουργίας ζητάει αυξήσεις 6,5% λόγω των καλών αποτελεσμάτων των επιχειρήσεων. Γερμανία: το νησί των ευλογημένων.

Από την άλλη μεριά η Ελλάδα: μια χώρα σε αναταραχή, στο χείλος του γκρεμού. Η μεταβατική κυβέρνηση αποφασίζει, υπό την πίεση της τρόικα (ΕΕ, ΕΚΤ και ΔΝΤ), ένα νέο πακέτο δραστικών περικοπών. Οι μισθοί πρέπει να πέσουν 20 ως 30%. Από το Δημόσιο θα απολυθούν 150.000 άνθρωποι ως το 2015. Η οικονομία συρρικνώνεται, ίσως φέτος η ύφεση να φτάσει και το 8%. Η χώρα βρίσκεται σταθερά μπροστά στη χρεωκοπία.

Παρ' όλα αυτά, το δεύτερο πακέτο βοήθειας της ΕΕ, ύψους 130 δις Ευρώ, καθυστερεί. Οι υπουργοί Οικονομικών της Ευρωζώνης αμφιβάλλουν αν η κυβέρνηση Παπαδήμου και τα κόμματα που τη στηρίζουν θα εφαρμόσουν πράγματι τις εξαγγελθείσες περικοπές. Έχουν δίκιο. Επειδή οι ήδη αποφασισμένες περικοπές δε βοηθούν, και απλώς οξύνουν τα προβλήματα. Και επειδή η αντίδραση των Ελλήνων ενάντια στο πρόγραμμα φτωχοποίησης και την απαξίωση της χώρας τους είναι, εύλογα, μεγάλη.

Αυτή είναι η προοπτική μιας ενωμένης Ευρώπης; Μια γενέτειρα του δυτικού πολιτισμού και της δημοκρατίας, που μετατρέπεται πρακτικά σε προτεκτοράτο των Βρυξελλών - χωρίς ελπίδα καλυτέρευσης. Μια ήπειρος, που χωρίζεται όλο και βαθύτερα σε έναν Βορρά που ευημερεί και ένα Νότο που υποφέρει, όπου οι άνθρωποι δεν ξέρουν πια, πώς θα πληρώσουν το καθημερινό ψωμί τους. Ενώ στη Γερμανία ο κυβερνητικός συνασπισμός σκέφτεται σοβαρά να μειώσει τους φόρους, στη μέση της χειρότερης οικονομικής κρίσης εδώ και δεκαετίες.

Αλλά αυτά που συμβαίνουν γύρω μας στην υπόλοιπη Ευρώπη, δεν μπορούν να μας είναι αδιάφορα. Όχι μόνο επειδή ελλοχεύει μια επικίνδυνη ριζοσπαστικοποίηση και επανεθνικοποίηση της πολιτικής, όπως θα φανεί στις επερχόμενες εκλογές στην Ελλάδα.

Θα έπρεπε επίσης να ανησυχούμε, επειδή αυτή η καταστροφική εξέλιξη, που προωθείται κυρίως από τη γερμανική κυβέρνηση, απειλεί το ίδιο μας το μοντέλο επιτυχίας: ο μόνος λόγος που η γερμανική οικονομία αναπτύσσεται τόσο καλά, είναι ότι οι επιχειρήσεις μας κάνουν δουλειές και βγάζουν κέρδη εις βάρος των πιο αδύναμων κρατών. Επειδή εκεί οι μισθοί είναι (ακόμα) υπερβολικά υψηλοί σε σύγκριση με την πολύ χαμηλότερη παραγωγικότητα, ενώ ταυτόχρονα η εσωτερική ζήτηση μειώνεται λόγω της πίεσης των περικοπών. Ενώ εδώ στη Γερμανία οι επι χρόνια περιορισμένες αυξήσεις και οι μεταρρυθμίσεις της αγοράς εργασίας επί κυβέρνησης Σρέντερ έκαναν την οικονομία τόσο ανταγωνιστική, ώστε απειλεί να συντρίψει τις οικονομίες άλλων ευρωπαϊκών χωρών, όπως της ίδιας της Γαλλίας.

Αλλά ποιος θα αγοράζει στο μέλλον τα γερμανικά προϊόντα; Δε χρειαζόμαστε πια τα χρεωμένα κράτη, επειδή μας κοστίζουν μόνο χρήματα;

Όποιος σκέφτεται έτσι, παραγνωρίζει το εξής: δεν ευνοείται η Ελλάδα τα μέγιστα από το πρόγραμμα σωτηρίας, το κοινό νόμισμα και την ενιαία αγορά, αλλά η Γερμανία. Αν η Ελλάδα δήλωνε ανοιχτά στάση πληρωμών, και οι γερμανικές τράπεζες θα υποχρεώνονταν να ξεγράψουν για άλλη μια φορά δισεκατομμύρια, επιβαρύνοντας εν τέλει τον Γερμανό φορολογούμενο. Αν καταργούσαμε το Ευρώ και επανερχόταν το μάρκο, η ισοτιμία του θα ανέβαινε δραστικά. Το αποτέλεσμα, κατά τους υπολογισμούς των ειδικών, θα ήταν να ακριβύνουν τα γερμανικά προϊόντα κατά 40%. Αυτό θα ήταν το τέλος του γερμανικού αναπτυξιακού μοντέλου, που βασίζεται στις εξαγωγές.

Στον ευρωπαϊκό Νότο, και όχι μόνο στην Ελλάδα, επικρατεί μια απειλητική διάθεση, που στρέφεται πρωτίστως κατά της Γερμανίας. Σχεδόν 70 χρόνια μετά το τέλος του πολέμου, η Γερμανία αντιμετωπίζεται ξανά ως εχθρική δύναμη. Κάποιες φωνές προτείνουν ήδη ριζοσπαστικά βήματα κατά της κηδεμονίας από Βρυξέλλες και Βερολίνο.

Ποιος να κατηγορήσει τους ανθρώπους αυτούς, που πιέζονται από τη δυστυχία; Γιατί να μείνουν απαθείς, την ώρα που το μετρημένο μοντέλο ευημερίας τους κατρακυλάει και οι πολιτικοί τους γίνονται εντολοδόχοι; Και αυτό, μόνο για να μην ξεγράψουν οι τράπεζες και οι σπεκουλαδόροι τα δάνειά τους, που για χρόνια τους απέδιδαν ζουμερούς τόκους, όταν τα παρείχαν στις αδύναμες χώρες.

Όχι, δεν μπορεί να είναι αυτή η Ευρώπη, στην οποία θέλουμε να ζήσουμε. Μια Ευρώπη, όπου θα αποφασίζουν οι τράπεζες και τα Hedgefounds, ποια κράτη θα επιζήσουν και ποια όχι.

Το τίμημα της μονομερούς πολιτικής περικοπών που ακολουθούν οι οικονομικοί παράγοντες και η Μέρκελ είναι η αποσύνθεση της Ευρώπης, και μια μακρόχρονη ύφεση , που κάποτε θα πλήξει και τη Γερμανία. Γιατί φυσικά δεν ζούμε σε ένα απομονωμένο νησί των ευλογημένων.

Η Ελλάδα χρειάζεται την αλληλεγγύη μας, μια πλήρη διαγραφή χρεών και ένα πρόγραμμα ανόρθωσης αντί για συνεχή πακέτα περικοπών και δανείων. Ώστε να αποκτήσει η χώρα μια ελπίδα να σταθεί πάλι στα πόδια της σε δέκα ή είκοσι χρόνια, και να ξαναγίνει ισότιμο μέλος της Ένωσης.

Ένα τέτοιο ευρωπαϊκό πακέτο ανάπτυξης δε θα κόστιζε περισσότερο. Αλλά θα έδινε στους ανθρώπους στην Ελλάδα και στην Ευρώπη πάλι μια προοπτική. Γι' αυτό αξίζει να αγωνιστεί κανείς, και όχι για τον αποκλεισμό της Ελλάδας από την Ευρωζώνη και την ευρωπαϊκή κοινότητα αλληλεγγύης. Χρειαζόμαστε την Ελλάδα - ως παράδειγμα, ότι η Ευρώπη κατανοεί τον εαυτό της.

enkripto.com

Το ξεπούλημα της χώρας... σε νόμο!

Παρασκευή, 10 Φεβρουαρίου 2012

Διαβάστε τον εφαρμοστικό νόμο για την νέα δανειακή σύμβαση που θα ψηφιστεί μέχρι την Κυριακή...
Για όσους δεν μπορούν να τον διαβάσουν αναλυτικά, υπάρχουν σχόλια στα δεξιά.

Δείτε τον... ΕΔΩ

parapona-rodou.blogspot.com

Αυτό θα είναι μόνο η αρχή! [Video]

Πέμπτη, 9 Φεβρουαρίου 2012

Αντιδράστε! Προφητικό (από ταινία του 1976)...

www.oxidiodia.gr
www.denplironodenplirono.com

Η Ελλάδα μπορεί να επικαλεσθεί "δημοσιονομική αδυναμία" για να σωθεί

Δευτέρα, 6 Φεβρουαρίου 2012

(State of Necessity)
Πέρα από την τρομοκρατία που ασκείται στους Έλληνες για το ενδεχόμενο «χρεωκοπίας» της Ελλάδας, επιστροφής στη δραχμή κλπ., η ουσία είναι ότι ενώ η στάση πληρωμών αποτελεί ρεαλιστικό ενδεχόμενο, δεν φαίνεται να υπάρχει καμία σοβαρή προετοιμασία της Ελλάδας για να την αντιμετωπίσει, εάν χρειαστεί...
Η γενική παραπληροφόρηση - τηλεοπτική και μη - συσκοτίζει την κατάσταση ακόμη περισσότερο. Ο κόσμος ακούει «στάση πληρωμών» ή «χρεωκοπία» και φαντάζεται τα χειρότερα.
Η αλήθεια είναι όμως, ότι ακόμη και εάν ένα κράτος κηρύξει στάση πληρωμών προς τους δανειστές του (αυτό εννοεί ο όρος «χρεωκοπία» κράτους), το κράτος εξακολουθεί να έχει στη διάθεσή του χρήματα από φόρους για πληρωμές των βασικών του λειτουργιών. «Στάση πληρωμών» ή «χρεωκοπία» κράτους στη διεθνή οικονομική αργκό δεν σημαίνει ότι το κράτος δεν έχει καθόλου χρήματα, αλλά ότι το κράτος παύει να εξυπηρετεί τα δάνειά του. Άσχετα από το επιθυμητό ή μη μιας στάσης πληρωμών των ελληνικών δανείων, η Ελλάδα πρέπει να προετοιμαστεί για μια τέτοια περίπτωση, για τον πολύ απλό λόγο ότι το ενδεχόμενο αυτό γίνεται όλο και πιο πιθανό. Πώς όμως θα πρέπει να χειριστεί μια τέτοια κατάσταση;
Αυτό που δεν μας λένε:

State of Necessity
Επιμελώς αποκρύπτεται στην Ελλάδα ότι το διεθνές δίκαιο αναγνωρίζει σε ένα κράτος που βρίσκεται σε κατάσταση δημοσιονομικής αδυναμίας (αγγλ.: State of Necessity) το δικαίωμα να αναστείλει την πληρωμή των δανείων του. Αυτό δεν είναι η γνώμη του ανώνυμου Επώνυμου, αλλά όσα κωδικοποίησε η Διεθνής Νομική Επιτροπή των Ηνωμένων Εθνών (International Law Commission) από εφαρμογή αυτού του κανόνα για πάνω από έναν αιώνα στο διεθνές δίκαιο. Δείτε στο ILC-Yearbook του 1980 πόσα ενδιαφέροντα επιχειρήματα μπορεί να χρησιμοποιήσει η Ελλάδα έναντι των δανειστών της (από τη σελίδα 14 και μετά, ειδικά από το σημείο 25 και έπειτα) .

Δηλαδή η Ελλάδα έχει στο χέρι της τη δυνατότητα να πει ένα νομιμότατο «ελάτε όταν έχω» στους δανειστές της.

Αυτό που αποκρύπτεται ακόμη πιο επιμελώς είναι ότι υπάρχει σήμερα όλο και πιο έντονη διεθνής αμφισβήτηση της δυνατότητας αναστολής των πληρωμών όταν τα δάνεια οφείλονται σε ιδιώτες δανειστές (όχι κράτη) και υπάγονται σε αλλοδαπό δίκαιο. Η σημαντικότερη αμφισβήτηση αυτού του είδους τα τελευταία χρόνια προήλθε από το γερμανικό συνταγματικό δικαστήριο το 2007, σε σχέση με τα χρέη της Αργεντινής, τη στιγμή που άλλα ανώτατα δικαστήρια (όπως της Ιταλίας το 2005) είχαν αναγνωρίσει ότι η Αργεντινή δικαιούται να αναστείλει τις πληρωμές των δανείων προς ιδιώτες πιστωτές, ακόμη και εάν αυτά υπάγονται στο αγγλικό δίκαιο.
Αυτός είναι λοιπόν ο λόγος, για τον οποίο υπάρχει τέτοια πίεση για το αγγλικό δίκαιο και ταυτόχρονα (κάτι που δεν λέγεται τόσο πολύ δημοσίως) για το δικαστήριο που θα κρίνει α) αν η Ελλάδα είναι πράγματι σε state of necessity και β) αν δικαιούται να αναστείλει τις πληρωμές προς ιδιώτες.
Είναι η μόνη ελπίδα που έχουν σήμερα οι ιδιώτες πιστωτές να ξεπεράσουν το σημαντικότατο νομικό εμπόδιο της State of Necessity.

Οι δυνατότητες της Ελλάδας σε καθεστώς State of Necessity
Η δυνατότητα να επικαλεστεί η Ελλάδα State of Necessity σε περίπτωση χρηματοδοτικού αδιεξόδου είναι το βασικό της όπλο, που κινδυνεύει με το αγγλικό δίκαιο. Το ελληνικό δίκαιο (άρθρο 31 ν. 1914/1990) προβλέπει ότι οι όροι των ομολόγων (επιτόκιο, χρόνος αποπληρωμής κλπ.) ρυθμίζονται με απλές υπουργικές αποφάσεις. Αυτό σημαίνει ότι, όταν η Ελλάδα επικαλεστεί State of Necessity, μπορεί την άλλη στιγμή με μια απλή υπουργική απόφαση να σταματήσει την τοκογονία των ομολόγων (0% επιτόκιο) και να αναστείλει την πληρωμή τους για όσο διαρκεί η State of Necessity. Με τον τρόπο αυτό, ρίχνει το έλλειμμά της κατά 6% ή περισσότερο (όσο είναι η δαπάνη των τόκων ως ποσοστό του ΑΕΠ) και σταματάει να έχει την πίεση της αποπληρωμής του χρέους. Το σημαντικότερο: Η νομιμότητα μιας τέτοιας ενέργειας θα κριθεί (πλην περιπτώσεων όπου ενεργοποιούνται ρήτρες διεθνούς διαιτησίας) από τα ελληνικά δικαστήρια.

Το ίδιο ακριβώς μπορεί να κάνει και με τα δάνεια του Μνημονίου, με τη διαφορά ότι εδώ θα χρειαστεί νόμος της Βουλής και όχι απλή υπουργική απόφαση. Εδώ η επίκληση της State of Necessity θα είναι όμως πιο ασφαλής, διότι η εφαρμογή της State of Necessity δεν αμφισβητείται έναντι άλλων κρατών ή διεθνών οργανισμών - ασχέτως του ότι η δανειακή σύμβαση του Μνημονίου προβλέπει παραίτηση της Ελλάδας από ασυλίες εθνικής κυριαρχίας: Αυτά δεν ισχύουν όταν υπάρχει State of Necessity, που αποτελεί αναγκαστικό διεθνές δίκαιο. Εδώ η νομιμότητα της State of Necessity θα κριθεί από το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που δύσκολα θα αρνηθεί ότι η Ελλάδα βρίσκεται πράγματι σε State of Necessity.
Σε απλή αριθμητική, η επίκληση της State of Necessity σημαίνει για την Ελλάδα αυτόματη μείωση του ελλείμματός της στο 3-4%, το οποίο μπορεί να καλυφθεί (εντός του ευρώ και χωρίς καμία ανάγκη για μετάβαση στη δραχμή) είτε με εσωτερικό δανεισμό, είτε με στοχευμένες περικοπές δαπανών, είτε με δανεισμό από τρίτα κράτη, που θα είχαν ενδιαφέρον ή συμφέρον να δανείσουν την Ελλάδα. Για τους δανειστές της Ελλάδας σημαίνει ότι κρατούν όλο το κεφάλαιό τους, αλλά θα ξεκινήσουν ξανά να εισπράττουν τόκους και να μπορούν να ζητήσουν αποπληρωμή του κεφαλαίου τους, όταν η Ελλάδα δηλώσει ότι έχει ξεπεράσει τη State of Necessity. Αυτό θα συμβεί από τη στιγμή που θα επιτευχθούν τα πρώτα πλεονάσματα και βελτιωθεί η διεθνής χρηματοπιστωτική εικόνα της Ελλάδας, ώστε να μπορεί να απευθυνθεί ξανά στις αγορές χρήματος.

Εδώ τίθεται το ερώτημα: Αν είναι τόσο απλό και τόσο εύκολο, γιατί δεν θέλουν όλοι να ακολουθήσει η Ελλάδα αυτή την λύση, που αφήνει ευχαριστημένους και την Ελλάδα, που θα ξεφύγει από το Μνημόνιο, και τους δανειστές, που δεν θα πρέπει να υποστούν κανένα haircut;

Πρώτον, διότι από τον Οκτώβριο του 2009 και μετά η ηγεσία της Ελλάδας υπηρετεί οποιαδήποτε άλλα συμφέροντα, εκτός από τα ελληνικά.
Δεύτερον, διότι η ελληνική κρίση προκλήθηκε στα πλαίσια ευρύτερου νομισματικού πολέμου και συντηρείται στα πλαίσια του ίδιου νομισματικού πολέμου.
Τρίτον, διότι η ελληνική κρίση είναι μια θαυμάσια ευκαιρία για πλιάτσικο στην ελληνική δημόσια περιουσία και στο ελληνικό χρηματοπιστωτικό σύστημα και αυτοί που κινούν τα νήματα δεν θέλουν να αφήσουν τέτοια ευκαιρία να πάει χαμένη.

Αυτά είναι η μόνη λογική εξήγηση γιατί μέχρι σήμερα δεν έχει διερευνηθεί η προφανής (και νόμιμη) λύση για την Ελλάδα, που είναι η, σε διαπραγμάτευση με τους εταίρους, κήρυξη της Ελλάδας σε προσωρινή State of Necessity (δημοσιονομική αδυναμία), ζητώντας από τους πιστωτές να μην χάσουν κεφάλαιο (όπως στο PSI), αλλά μόνον τόκους για κάποιο χρονικό διάστημα, μέχρι να στρώσει η Ελλάδα τα οικονομικά της.
Κάθε αντίλογος είναι ευχαρίστως δεκτός. Δεδομένα είναι όμως ότι α) η State of Necessity ως κανόνας του διεθνούς δικαίου είναι εκεί και ήταν εκεί πάντα και β) κανείς δεν μιλάει για αυτή τη ρεαλιστικότατη εκδοχή, ενώ διαδεδομένες είναι οι μη ρεαλιστικές συζητήσεις για λογιστικό έλεγχο του χρέους κλπ.

Αν αυτά από μόνα τους δεν μας υποψιάζουν ότι έχουν κάποια βάση, ας δούμε τουλάχιστον κατάματα την πραγματικότητα μιας ενδεχόμενης ελληνικής χρεωκοπίας: Η Ελλάδα πρέπει να μπορεί να διαχειριστεί μια τέτοια κατάσταση προς το συμφέρον της. Και το καθαρό συμφέρον της είναι, αν χρειαστεί να επικαλεστεί State of Necessity, όπως είναι όλο και πιθανότερο, να το κάνει αυτό με τα ελληνικά ομόλογα υπό το υπάρχον καθεστώς τους.

www.antinews.gr

Κατοχικό δάνειο

Δευτέρα, 6 Φεβρουαρίου 2012

Έλληνες Καθηγητές Πανεπιστημίων και Διδάκτορες

Όπως πρόσφατα δήλωσε ο Γάλλος οικονομολόγος και σύμβουλος της Γαλλικής κυβέρνησης Jacques Delpla, η Γερμανία χρωστάει περισσότερα στην Ελλάδα από ότι η Ελλάδα στην Γερμανία.
Όπως δημοσιεύθηκε πρόσφατα, η Γερμανική εφημερίδα Die Welt παραδέχθηκε ότι η Γερμανία οφείλει στην Ελλάδα το κατοχικό δάνειο.

Θα το εκτιμήσουμε πάρα πολύ εάν δημοσιεύσετε το παρακάτω Αίτημα του Forum Hellenic Professors andPhDs (Έλληνες Καθηγητές Πανεπιστημίων και Διδάκτορες), που ζητά από την Γερμανική Κυβέρνηση να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της προς την Ελλάδα, πού εκκρεμούν για πολλές δεκαετίες, πληρώνοντας το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο, και πολεμικές επανορθώσεις ανάλογες των υλικών ζημιών, των εγκλημάτων και των λεηλασιών που διέπραξε η πολεμική μηχανή των Γερμανών.

Το Αίτημα μας έχει ήδη συγκεντρώσει πάνω από 130000 υπογραφές. Μπορείτε να βρείτε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το Αίτημα μας στη ιστοσελίδα:http://www.greece.org/blogs/wwii/

Αίτημα

Η Γερμανία Πρέπει να Πληρώσει στην Ελλάδα τις Προ Πολλού Οφειλόμενες Υποχρεώσεις της.

Ο Γάλλος οικονομολόγος και σύμβουλος της Γαλλικής κυβέρνησης Jacques Delpla δήλωσε πρόσφατα ότι η Γερμανία χρωστάει περισσότερα στην Ελλάδα από ότι η Ελλάδα στην Γερμανία. Όπως δημοσιεύθηκε πρόσφατα, η Γερμανική εφημερίδα Die Welt παραδέχθηκε ότι η Γερμανία οφείλει στην Ελλάδα το κατοχικό δάνειο.

Παρακαλώ επισκεφθείτε την ιστοσελίδα http://www.greece.org/blogs/wwii/ και υπογράψετε το Αίτημα του Φόρουμ Hellenic Professors and PhDs (Έλληνες Καθηγητές Πανεπιστημίων και Διδάκτορες) που ζητά από την Γερμανική Κυβέρνηση να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της προς την Ελλάδα, πού εκκρεμούν για πολλές δεκαετίες, πληρώνοντας το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο, και πολεμικές επανορθώσεις ανάλογες των υλικών ζημιών, των εγκλημάτων και των λεηλασιών που διέπραξε η πολεμική μηχανή των Γερμανών.

Τον Οκτώβριο του 1940, η Ελλάδα υποχρεώθηκε να μπει στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο με την απρόκλητη εισβολή των στρατευμάτων του Μουσολίνι στην Ήπειρο. Ο Χίτλερ, για να σώσει τον Μουσολίνι από μία ταπεινωτική ήττα, εισέβαλε στην Ελλάδα τον Απρίλιο του 1941.

Η Ελλάδα λεηλατήθηκε και ερειπώθηκε από τους Γερμανούς όσο καμία άλλη χώρα κάτω από την κατοχή τους. Σύμφωνα με τον Διεθνή Ερυθρό Σταυρό, τουλάχιστον 300.000 Έλληνες πέθαναν από την πείνα – άμεσο αποτέλεσμα της Γερμανικής λεηλασίας. Ο Μουσολίνι παραπονέθηκε στον Υπουργό του των Εξωτερικών, Κόμη Τσιάνο, « Οι Γερμανοί έχουν αρπάξει από τους Έλληνες ακόμη και τα κορδόνια των παπουτσιών τους ».

Η Γερμανία και η Ιταλία επέβαλαν στην Ελλάδα όχι μόνο υπέρογκες δαπάνες κατοχής, αλλά και ένα αναγκαστικό δάνειο (κατοχικό δάνειο) ύψους 3,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Ο ίδιος ο Χίτλερ είχε αναγνωρίσει την υποχρέωση της Γερμανίας να πληρώσει αυτό το χρέος και είχε δώσει οδηγίες να αρχίσει η διαδικασία πληρωμής του. Μετά το τέλος του πολέμου, η Συνδιάσκεψη των Παρισίων επιδίκασε στην Ελλάδα 7,1 δισεκατομμύρια δολάρια για πολεμικές επανορθώσεις έναντι της Ελληνικής απαίτησης 14,0 δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Η Ιταλία πλήρωσε στην Ελλάδα το μερίδιο της από το κατοχικό δάνειο. Η Ιταλία και η Βουλγαρία πλήρωσαν πολεμικές επανορθώσεις στην Ελλάδα, και η Γερμανία πλήρωσε πολεμικές επανορθώσεις στην Πολωνία το 1956 και στην Γιουγκοσλαβία το 1971. Η Ελλάδα απαίτησε από την Γερμανία την πληρωμή του κατοχικού δανείου το 1945, 1946, 1947, 1964, 1965, 1966, 1974, 1987, και το 1995. Παρά ταύτα, η Γερμανία αρνείται συστηματικά να πληρώσει στην Ελλάδα τις υποχρεώσεις της που απορρέουν από το κατοχικό δάνειο και τις πολεμικές επανορθώσεις. Το 1964, ο Γερμανός Καγκελάριος Erhard υποσχέθηκε την πληρωμή του δανείου μετά την ενοποίηση της Γερμανίας, που πραγματοποιήθηκε το 1990.

Ενδεικτικό της σημερινής αξίας των Γερμανικών υποχρεώσεων προς στην Ελλάδα είναι το ακόλουθο: εάν χρησιμοποιηθεί σαν τόκος ο μέσος τόκος των Κρατικών Ομολόγων των ΗΠΑ από το 1944 μέχρι το 2010, που είναι περίπου 6%, η σημερινή αξία του κατοχικού δανείου ανέρχεται στα 163,8 δισεκατομμύρια δολάρια και αυτή των πολεμικών επανορθώσεων στα 332 δισεκατομμύρια δολάρια. Στις 2 Ιουλίου 2011, ο Γάλλος οικονομολόγος και σύμβουλος της Γαλλικής κυβέρνησης Jacques Delpla δήλωσε ότι οι οφειλές της Γερμανίας στην Ελλάδα για το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ανέρχονται σε 575 δισεκατομμύρια δολάρια (Les Echos, Saturday, July 2, 2011). Ο Γερμανός ιστορικός οικονομολογίας Dr. Albrecht Ritschl συνέστησε στην Γερμανία να ακολουθήσει μία περισσότερο μετριοπαθή πολιτική στην ευρωκρίση του 2008-2011, διότι ενδέχεται να βρεθεί αντιμέτωπη δικαιολογημένων απαιτήσεων για πολεμικές επανορθώσεις του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου (Der Spiegel, June 21, 2011, guardian.co.uk, June 21, 2011).

Οι Γερμανοί δεν άρπαξαν από τούς Έλληνες μόνο «ακόμη και τα κορδόνια των παπουτσιών τους». Στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο η Ελλάδα έχασε 13% του πληθυσμού της. Ένα μέρος αυτού του πληθυσμού χάθηκε στην μάχη, αλλά το μεγαλύτερο ποσοστό χάθηκε από την πείνα και τα εγκλήματα πολέμου των Γερμανών. Οι Γερμανοί δολοφόνησαν τούς κατοίκους 89 Ελληνικών πόλεων και χωριών, έκαψαν περισσότερα από 1700 χωριά και εκτέλεσαν πολλούς από τους κατοίκους αυτών των χωριών. Μετέτρεψαν την χώρα σε ερείπια, και λεηλάτησαν τους αρχαιολογικούς της θησαυρούς.

Ζητούμε από την Γερμανική Κυβέρνηση να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της προς την Ελλάδα, πού εκκρεμούν για πολλές δεκαετίες, πληρώνοντας το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο, και πολεμικές επανορθώσεις ανάλογες των υλικών ζημιών, των εγκλημάτων και των λεηλασιών που διέπραξε η πολεμική μηχανή των Γερμανών.

Κώστας Τζάνος, Δρ Πυρηνικής Τεχνολογίας
Για το Forum Hellenic Professors and PhDs